Αγαμία και Παρθενία: διαφέρουν ή ταυτίζονται;

ΑΓΑΜΙΑ ΚΑΙ ΠΑΡΘΕΝΙΑ

ΔΙΑΦΕΡΟΥΝ Ή ΤΑΥΤΙΖΟΝΤΑΙ;

 Αρχιμ. Επιφανίου Θεοδωροπούλου

 Από το βιβλίο : ΑΡΘΡΑ-ΜΕΛΕΤΑΙ-ΕΠΙΣΤΟΛΑΙ

ΤΟΜΟΣ Α' ΑΘΗΝΑ 1986

        «Εν εσχάταις ημέραις ενστήσονται καιροί χαλεποί· έσονται γαρ οι άνθρωποι φίλαυτοι..., ακρατείς..., φιλήδονοι μάλλον ή φιλόθεοι»

(Β' Τιμ. γ', 1 κ.έ.).

     Τα δύο προηγηθέντα δημοσιεύματα μου περί προγαμιαίων σχέσεων (φύλλα «Ορθοδόξου Τύπου» της 8ης και της 22ας Φεβρουαρίου, έ.έ.) είχον μίαν απροσδόκητον συνέπειαν. Κατεκλύσθην υπό «πληροφοριών» ότι πολλοί Καθηγηταί θεολόγοι (και όχι μόνον Γυμνασίου ή Λυκείου...) διδάσκουν μίαν πολύ «βολικήν» και πολύ «έξυπνον» θεωρίαν: Ότι πορνεία είνε μόνον η επί χρήμασι σαρκική ικανοποίησις· ενώ όπου υπάρχει αγάπη, όπου υπάρχει ψυχική επαφή, εκεί δεν έχομεν πορνείαν. Συνεπώς, δι' εν ζεύγος αγαπωμένων νέων, η σαρκική συνάφεια, αποτελούσα απλώς «ολοκλήρωσιν της αγάπης των», δεν είνε πορνεία, ούτε άλλως πως συνιστά αμαρτίαν. Το Ευαγγέλιον μόνον την πορνείαν (και την μοιχείαν) απαγορεύει. Δεν απαγορεύει την «ολοκλήρωσιν της αγάπης» ενός ζεύγους...

«Ομολογώ ότι εάν τα πρόσωπα τα οποία με επληροφόρησαν περί των τοιούτων θεωριών, των οποίων υπήρξαν αυτήκοοι μάρτυρες, δεν ήσαν λίαν αξιόπιστα, θα μοι ήτο αδύνατον να πιστεύσω ότι όντως διδάσκονται αυτά τα πράγματα υπό θεολόγων. Αλλ' ήδη τι να είπω; Φαίνεται ότι ενεφανίσθη τελευταίως εν τω χώρω τής Ορθοδόξου Εκκλησίας είδος τι «Νικολαϊτισμού» ή μάλλον ότι ανεβίωσεν η κατά τον Μεσαίωνα παρουσιασθείσα εν ταις Κάτω Χώραις κίνησις υπό το όνομα «Αδελφοί και Αδελφαί του ελευθέρου πνεύματος», οίτινες διεκήρυσσον ότι «πάν το εν αγάπη και εξ έρωτος γινόμενον ουδέν έχει το ακάθαρτον»!...

Αλλ' ας μη εκπληττώμεθα! Κατά τας ημέρας μας πολλάκις η ευσέβεια αποκαλείται «ευσεβισμός» (είνε αυτονόητον ότι τον πραγματικόν «ευσεβισμόν» ουδείς Ορθόδοξος δύναται να αποδεχθή· άλλο όμως ευσέβεια και άλλο «ευσεβισμός»·), η ηθική χαρακτηρίζεται «η θ ι κ ι σ μ ό ς » και η προσήλωσις εις τους ιερούς Κανόνας επικρίνεται ως « ν ο μ ι κ ι σ μ ό ς ». Τι το παράδοξον αν το κακόν αυτό, ο αντινομισμός αυτός, έφθασε μέχρις αποχρωματισμού ή μάλλον μέχρις εξωραϊσμού και των σαρκικών αμαρτιών; Ανεβίωσαν λοιπόν οι «Νικολαΐται» και οι «Καρποκρατιανοί»!... Ο Θεός να φυλάξη μήπως αναβιώσουν και οι αρχαίοι «Βορβοριανοί», των οποίων τα φρικαλέα και τουτ' αυτό ασύλληπτα αισχρουργήματα, τελούμενα μετ' επικλήσεων λόγων του Κυρίου (!!!), περιγράφει λεπτομερώς ο άγιος Επιφάνιος εν τω «Κατά αιρέσεων» έργω του (Ε.Π. Migne 41,336 κ.έ.).

Επειδή παρεκλήθην (επιέσθην, θα έλεγον,) υπό των διαληφθέντων προσώπων να γράψω τι προς διευκρίνησιν των πραγμάτων και διαφώτισιν των καλοπροαίρετων, χαράσσω τας κατωτέρω γραμμάς.

    Ουδείς αντιλέγει ότι «πορνεία», εν άκρα κυριολεξία, είνε η επί χρήμασιν ικανοποίησις των σαρκικών ορέξεων. Η λέξις παράγεται εκ του ρήματος π έ ρ ν η μ ι (περάω), το οποίον σημαίνει μεταφέρω τι πέρα της θαλάσσης προς πώλησιν, εξάγω προς πώλησιν και, κατ' επιτομήν, απλώς πωλώ. Φυσικόν δε ήτο να καταφύγουν εις το ρήμα πέρνημι οι αρχαίοι Έλληνες δια την παραγωγήν τής λέξεως, αφού αι παρ' αυτοίς ασκούσαι το «επάγγελμα» τούτο ήσαν, κατά κανόνα, γυναίκες ή γ ο ρ α σ μ έ ν α ι, δηλαδή δούλαι. (Ο άγιος Αναστάσιος ο Σιναΐτης εν τω «Οδηγώ» του παράγει την λέξιν εκ του πυρ και νέος ή πηρώ και νους «δια το πυρούν την νεότητα ή το πηρούν τον νουν, ήγουν εκτυφλούν», αλλά ταύτα λέγονται κατα προφανή άλληγορίαν...).

Είνε γνωστόν όμως ότι πάσα λέξις πλην τής κυρίας σημασίας αυτής έχει και άλλην ή μάλλον και άλλας σημασίας, δευτερεύουσας ή καταχρηστικάς. (Πολλάκις μάλιστα συνέβη ώστε η κυρία σημασία να εξαφανισθή και η λέξις να παραμείνη με μόνην την καταχρηστικήν τοιαύτην.) Θα ηδυνάμην να αναφέρω άπειρα παραδείγματα πείθοντα περί τούτου, άλλ' επειδή ο χώρος δεν επιτρέπει (άλλωστε δεν γράφω γλωσσολογικήν διατριβήν), αρκούμαι εις δύο λίαν χαρακτηριστικά:

   α') Η λέξις νηστεία παράγεται εκ του αρνητικού μορίου ν η και του ρήματος ε σ θ ί ω, δηλοί δ' ως εκ τούτου, κατά κυριολεξίαν, την αποχήν από πάσης τροφής, την παντελή α σ ι τ ί α ν. Αυτή, και μόνη αυτή, είνε η κυριολεξία. Η λέξις όμως πλην αυτής τής σημασίας έχει και ετέραν, δευτερεύουσαν και καταχρηστικήν. Ούτω τα εκκλησιαστικά ημών κείμενα ομιλούν περί «νηστείας τής Μ. Τεσσαρακοστής», εννοούντα όχι την απόλυτον ασιτίαν επί τεσσαράκοντα ημέρας, αλλά την αποχήν από ωρισμένων τροφών. Όταν όμως αναφερώμεθα εις την «νηστείαν του τριημέρου», εννοούμεν την τελείαν ασιτίαν. Ούτως η λέξις χρησιμοποιείται και με τας δύο σημασίας της, κυρίαν και δευτερεύουσαν (ή καταχρηστικήν).

   β') Η λέξις ευνούχος παράγεται εκ του ευνή (=κλίνη) και του έχω, δηλοί δε, κατά κυριολεξίαν, τον έχοντα την ευνήν, τον φυλάσσοντα, τον φρουρούντα την κλίνην, ήτοι τον θαλαμηπόλον. Αυτή, και μόνη αυτή, είνε η κυριολεξία. Επειδή όμως κατά την αρχαιότητα, ιδία εν Ασία, εχρησιμοποιούντο ως θαλαμηπόλοι, δια λόγους ευνόητους, άνδρες «εκτομίαι» (εκτομίας λέγεται ο υποστάς εκκοπήν των γεννητικών οργάνων), η λέξις κατηντησε να σημαίνη όχι πλέον τον θαλαμηπόλον, τον φρουρόν της «κλίνης», ήτοι του γυναικωνίτου, του «χαρεμίου», αλλά τον εκτομίαν. Η καταχρηστική δηλαδή και δευτερεύουσα σημασία απέβη πρωτεύουσα και κυρία, η δε πρωτεύουσα εξηφανίσθη. Ένεκα τούτου το παράγωγον ρήμα «ευνουχίζω» σημαίνει, κατά κυριολεξίαν πλέον, καθιστώ τίνα εκτομίαν και όχι καθιστώ τίνα θαλαμηπόλον.

   Και η λέξις πορνεία λοιπόν πλην τής μνημονευθείσης κυρίας σημασίας αυτής, είχεν ανέκαθεν και την σημασίαν απλώς τής σαρκικής σχέσεως μεταξύ δύο ετερόφυλων προσώπων. Δεν απητείτο, δηλαδή, κατά την σημασίαν αυτην, να υπάρχη χρηματική δοσοληψία. Αυτή αύτη η σχέσις μεταξύ δύο ετερόφυλων προσώπων, συνήθως - αλλ' όχι αναγκαίως- αγάμων, εκαλείτο πορνεία. Είπομεν όχι αναγκαίως αγάμων, διότι ενίοτε η λέξις εδήλου και σαρκικήν σχέσιν μεταξύ μη αγάμων, καλύπτουσα ούτω και την μοιχείαν. Εκφεύγει των ορίων του παρόντος η ανάπτυξις και μιας άλλης σημασίας της λέξεως υπό την οποίαν απαντά πλειστάκις εν τη Αγία Γραφή. Εννοούμεν την αποστασίαν από του αληθινού Θεού και την προσχώρησιν εις την ειδωλολατρίαν. Ημείς ενταύθα θα ίδωμεν την λέξιν υπό μόνην την έννοιαν των σαρκικών σχέσεων.

Ας επισκοπήσωμεν εν πρώτοις τον πολύτιμον δια το θέμα μας δ' Κανόνα του αγίου Γρηγορίου Νύσσης. Σημειωτέον ότι ο Κανών ούτος εκφράζει επισήμως και αυθεντικώς το φρόνημα τής Εκκλησίας, ως επικυρωθείς υπό τής Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου. Λέγει λοιπόν ο Κανών: «Των δε δι' επιθυμίαν και ηδονήν γινομένων αμαρτημάτων τοιαύτη εστίν η διαίρεσις· το μεν γαρ καλείται μοιχεία, το δε πορνεία. Τισί μεν ουν των ακριβεστέρων ήρεσε, και το κατά πορνείαν πλημμέλημα, μοιχείαν είναι νομίζειν διότι μ ί α εστίν η νόμιμος συζυγία, και γυναικός προς άνδρα και ανδρός προς γυναίκα. Παν ουν το μη νόμιμον, παράνομον πάντως· και ο μη το ίδιον έχων, δηλαδή το αλλότριον έχει- τω γαρ ανθρώπω μία δέδοται παρά του Θεού βοηθός, και τη γυναικί μία εφήρμοσται κεφαλή. Ουκούν, ει μεν τις το ίδιον αυτού σκεύος, καθώς ονομάζει ο θείος Απόστολος, εαυτώ κτήσαιτο, συγχωρεί ο νόμος τής φύσεως την δικαίαν χρήσιν ει δε τις έξω του ιδίου τραπείη, εν αλλοτρίω πάντως γενήσεται αλλότριον δε εκάστω, πάν το μη ίδιον, καν μη ομολογούμενον έχη τον κυριεύοντα. Ουκούν, ου πόρρω του κατά την μοιχείαν πλημμελήματος και η πορνεία τοις τον ακριβέστερον εξετάζουσι λογισμόν εδείχθη, λεγούσης και της θείας Γραφής, ότι, «Μη πολύς ίσθι προς αλλοτρίαν». Πλην αλλ' επεί τοις ασθενεστέροις εγένετό τις παρά των Πατέρων συμπεριφορά, διεκρίθη το πλημμέλημα τη γενική διαιρέσει ταύτη, ως πορνείαν μεν λέγεσθαι την χωρίς αδικίας ετέρου γινομένην τινί της επιθυμίας εκπλήρωσιν μοιχείαν δε την επιβουλήν τε και αδικίαν του αλλότριου». Και κατωτέρω: «Επεί δε των εν πορνεία μολυνθέντων αδικία τις τη αμαρτία ταύτη ου καταμέμεικται, δια τούτο διπλασίων ωρίσθη τής επιστροφής ο χρόνος τοις εν μοιχεία μιανθείσι... Διπλασιάζεται γαρ, ως είπον, επί των τοιούτων η αμαρτία- μία μένη κατά την άθεσμον ηδονήν, ετέρα δε η κατά την του αλλότριου αδικίαν συνισταμένη».

Ως βλέπομεν ενταύθα, κατά την διδασκαλίαν της Εκκλησίας «μία εστίν η νόμιμος συζυγία, και γυναικός προς άνδρα και ανδρός προς γυναίκα». Πάν το εκτός της «νομίμου συζυγίας», τουτέστι του Μυστηρίου του γάμου, γινόμενον χαρακτηρίζεται ή ως πορνεία ή ως μοιχεία. Ουδεμία διάκρισις, ουδεμία λεπτολογία, αν ό,τι γίνεται, γίνεται «επί χρήμασιν» ή... «εξ αγάπης». Μόνη διάκρισις ή μάλλον μόνον κριτήριον μεταξύ πορνείας και μοιχείας η ύπαρξις ή όχι γαμικού δεσμού: «...ως πορνείαν μεν λέγεσθαι την χωρίς αδικίας έτερου (δηλ. εφ' όσον ο ανήρ ή η γυνή είνε άγαμος, δεν υπάρχει σύζυγος, ο οποίος ή η οποία θα ηδικείτο εκ της πράξεως) γινομένην τινί της επιθυμίας εκπλήρωσιν μοιχείαν δε την επιβουλήν τε και αδικίαν του αλλότριου (δηλ. του ή της συζύγου)». Ούτως εις την πρώτην περίπτωσιν, την της πορνείας, έχομεν, κατά τον Κανόνα, απλήν αμαρτίαν, ήτοι μόνην την «άθεσμον η δ ο ν ή ν », εις δε την δευτέραν περίπτωσιν, την της μοιχείας, έχομεν διπλήν αμαρτίαν τόσον την «άθεσμον ηδονήν», όσον και την «του αλλότριου αδικίαν», την αδικίαν του απατωμένου συζύγου (ανδρός ή γυναικός). Εις αμφοτέρας πάντως τας περιπτώσεις έχομεν «άθεσμον ηδονήν», αφού αύτη κείται εκτός του «θεσμού», τουτέστι του νομίμου γάμου. Πορνεία λοιπόν ονομάζεται ενταύθα όχι ειδικώς ή επί χρήμασι σχέσις, άλλ' απλώς «η χωρίς αδικίας ετέρου τής επιθυμίας εκπλήρωσις», αδιαφόρως και αδιακρίτως αν αύτη γίνεται επ' αμοιβή ή ...«εξ αγάπης».

     Παρόμοια φθέγγεται και ο κε' Κανών του Μ. Βασιλείου, κεκυρωμένος και αυτός υπό της Πενθέκτης Οικουμενικής Συνόδου και ως εκ τούτου αποτελών επίσημον και αυθεντικήν θέσιν της Εκκλησίας: «Ο την διεφθαρμένην υφ' εαυτού γυναίκα κατέχων, το μεν επί τη φθορά επιτίμιον υποστήσεται, την δε γυναίκα έχειν συγχωρηθήσεται». Ερμηνεύει ο άγιος Νικόδημος: «...Αν ίσως τινας φθείρη γυναίκα... και μετά την φθοράν λάβη αυτήν εις γυναίκα, κανονίζεται μεν (τιμωρείται παιδαγωγικώς) διατί έφθειρεν αυτήνπ ρ οτου γάμου, συγχωρείται δε να έχη αυτήν πάντοτε ως γυναίκα του». Όχι μόνον δηλαδή επιτιμάται δια την προγαμιαίαν σχέσιν του μετά της μελλούσης συζύγου του, αλλά και κατ' επιείκειαν, κατ' ανοχήν, γίνεται δεκτή η μετ' αυτής συζυγία του («την δε γυναίκα έχειν συγχωρηθήσεται») και δεν αξιουται η διάσπασις αυτού του γάμου, όπως γίνεται εις άλλας περιπτώσεις. Ως δε και κατά το πρόσφατον παρελθόν εσημειώσαμεν, οι ιεροί Κανόνες θεωρούν κώλυμα Ιεροσύνης (τουτέστι βαρυτάτην αμαρτίαν) την προ του γάμου σαρκικήν επαφήν τίνος μετά τής μνηστής του! (Κανών ξθ' του Μ. Βασιλείου). Ταύτα, αδελφοί μου, τα σαφέστατα και κατηγορηματικώτατα νομοθετεί και διδάσκει η Εκκλησία περί προγαμιαίων σχέσεων. Απεφασίσαμεν να την ...διορθώσωμεν; Αλλά τούτο, η «διόρθωσις» οιασδήποτε διδασκαλίας της Εκκλησίας, δεν είνε πλέον ούτε μόνον ηθική παράβασις ούτε απλώς κανονική ανταρσία είνε τι μείζον αυτών: Είναι αίρεσις! Όταν, επί οιουδήποτε θέματος, υψοίς ηθελημένως και εν επιγνώσει το ανάστημά σου υπεράνω της αυθεντίας της Εκκλησίας, καθίστασαι αιρετικός!

Αλλά ας ίδωμεν αν αι ανωτέρω «νεονικολαΐτικαι» θεωρίαι, ότι δηλαδή το Ευαγγέλιον μόνον τας «επί χρήμασι» σαρκικάς σχέσεις απαγορεύει, είνε δυνατόν να εύρουν στήριγμα τι εις την Καινήν Διαθήκην. Θα βεβαιωθώμεν ότι και εν τη Καινή Διαθήκη πορνεία είνε η εκτός γάμου σχέσις, αδιαφόρως αν αύτη γίνεται επί χρήμασιν ή... «εξ αγάπης»· Ερωτώμεν τους φρονούντας το αντίθετον: Πώς ερμηνεύουν τον λόγον του Κυρίου «ος αν απολύση την γυναίκα αυτού παρεκτός λόγου πορνείας, ποιεί αυτήν μοιχάσθαι» (Ματθ. ε' 32); Βεβαίως ενταύθα η λέξις δηλοί την μοιχείαν (είπομεν ότι ενίοτε χρησιμοποιείται και με έννοιαν γενικήν και καθολικήν), αλλά το βαρύνον είνε ότι δια της λέξεως πορνεία, χαρακτηρίζεται η παράνομος σαρκική μείξις ασχέτως αν γίνεται επί χρήμασιν ή όχι. Εν εναντία περιπτώσει, αν δηλαδή η λέξις πορνεία εννοή αναγκαίως και αποκλειστικώς την επ' αμοιβή σχέσιν και δεν αναφέρεται και εις την «εξ αγάπης» τοιαύτην, τότε θα καταλήξωμεν εις συμπέρασμα αληθώς τερατώδες. Ιδού αυτό:

Ο Κύριος επιτρέπει το διαζύγιον δι' αθέτησιν της συζυγικής πίστεως, άλλ' υπό ένα απαράβατον όρον: Ότι η άπιστος σύζυγος έλαβε χρήματα παρ' εκείνου μετά του οποίου συνήψε σχέσεις. Αν δεν έλαβε χρήματα, αν έπραξεν ό,τι έπραξεν «εξ αγάπης» προς τον «φίλον» της, τότε δεν έχομεν πορνείαν. Άρα δεν εκπληρούται ο ρητός όρος του Κυρίου και το διαζύγιον αποκλείεται. Άλλαις λέξεσιν, ο αδικούμενος σύζυγος πρέπει να συνεχίζη υποχρεωτικώς την μετά της μοιχαλίδος συζυγίαν του, ανεχόμενος και αυτήν και τας απιστίας της, αφού αύται δεν έχουν ως κίνητρον τα χρήματα, αλλά μόνον την... «αγάπην»!!! Όπου δεν μεσολαβούν χρήματα, δεν υπάρχει πορνεία. Και όπου δεν υπάρχει πορνεία, δεν επιτρέπεται, κατά τους λόγους του Κυρίου, το διαζύγιον! Συμφωνείτε, αδελφοί; 'Εκεί άγουν ευθέως και ασφαλώς αί θεωρίαι σας, ότι η πορνεία σημαίνει μόνον και αποκλειστικώς την επί χρήμασι σχέσιν...

    Επίσης ερωτώμεν: Πώς ερμηνεύουν, οι τοιαύτας θεωρίας διδάσκοντες, το χωρίον του Παύλου Α' Κορ. ε', 1 κ.έ.; Ιδού τι λέγει ο θείος Απόστολος: «Όλως ακούεται εν υμίν πορνεία, και τοιαύτη πορνεία, ήτις ουδέ εν τοις έθνεσιν ονομάζεται, ώστε γυναικά τίνα του πατρός έχειν». Ο άνθρωπος αυτός δεν επεσκέπτετο τα πορνεία· απλώς σ υ ν έ ζ η με την μητρυιάν του. Και προφανώς ο δεσμός του ήτο «εξ αγάπης». Δεν συζή τις... επί χρήμασι! Δια τον Παύλον όμως η αθέμιτος αύτη συζυγία ήτο πορνεία! Ποία άλλη απόδειξις χρειάζεται περί του ότι πορνεία δεν χαρακτηρίζεται η επί χρήμασι μείξις, αλλά πάσα εκτός νομίμου γάμου σαρκική συνάφεια; Σαφέστατον και το εδάφιον Α' Κορ. ζ', 8-9:

«Λέγω δε τοις αγάμοις και ταις χήραις, καλόν αυτοίς εστίν εάν μείνωσιν ως καγώ. Ει δε ουκ εγκρατεύονται, γαμησάτωσαν (=ας έλθουν εις κοινωνίαν γάμου)· κρείσσον γαρ έστι γαμήσαι ή πυρούσθαι». Επιθυμεί ο μέγας Απόστολος την ισόβιον αγαμίαν δια πάντας τους άγαμους. Δεν αγνοεί όμως ότι η αγαμία είνε μεν ανωτέρα, άλλ' όχι και εύκολος οδός. Δι' αυτό και προσθέτει: «Ει δε ουκ εγκρατεύονται, γαμησάτωσαν». Ήτοι: Εάν δεν δύνανται να επιβληθούν εις τας ορμάς της σαρκός, ας έρχωνται εις κοινωνίαν γάμου. Μοναδική η διέξοδος δια του γάμου. «Μονόδρομος». Άλλη διέξοδος δεν υπάρχει. Η αγαμία λοιπόν δια τους δυναμένους να έγκρατευθοϋν ή γάμος διά τους μη δυναμένους. Ούτε διανοείται ο Παύλος την εύκολον «λύσιν» των «εξ αγάπης» σχέσεων δια τους μη εγκρατευομένους. Το δίλημμα το οποίον θέτει είνε άτεγκτον: Εγκρατεύεσαι; Μείνον άγαμος! Δεν εγκρατεύεσαι; «Παντρέψου»! Αυτά λέγει ο Παύλος ή μάλλον το Πνεύμα το Άγιον δια του Παύλου. Πάσα άλλη «λύσις» είνε «νεονικολαϊτικόν» επινόημα... Ερχόμεθα και εις το χωρίον Α' Κορ. ζ', 27-28: «Δέδεσαι γυναικί; Μη ζήτει λύσιν. Λέλυσαι από γυναικός; Μη ζήτει γυναίκα. Εάν δε και γήμης, ουχ ήμαρτες». Μίαν σχέσιν βλέπει ο Παύλος αναμάρτητον: Την εν τω γάμω! Εάν είσαι άγαμος, λέγει, μείνον όπως είσαν μη ζήτει γυναίκα. Απόφυγε τον γάμον και ζήσον εν παρθενία. Αλλ' ο Παύλος δεν ίσταται ενταύθα. Γνωρίζει ότι οι χριστιανοί της εποχής εκείνης κατέχονται υπό «ενθουσιαστικών τάσεων»· γνωρίζει ακόμη ότι επίκειται η εμφάνισις αιρετικών, διδασκόντων ότι ο γάμος είνε ακάθαρτος, είνε αμαρτία, και δι' αυτό οι πιστοί πρέπει να τον αποφεύγουν (Α' Τιμ. δ',3). Φοβούμενος λοιπόν μήπως παρεξηγηθούν οι λόγοι του αυτοί ως νομοθετούντες υποχρεωτικώς την ισόβιον παρθενίαν, ως κηρύσσοντες τον γάμον ακάθαρτον, προσθέτει τα όσα είδομεν ανωτέρω: «Εάν δε και γήμης (=έλθης εις γάμον), ουχ ήμαρτες». Δεν είνε αμαρτία ο γάμος. Εάν δεν θέλης να μείνης όπως είσαι, ήτοι άγαμος, αλλά θέλης να νυμφευθής, είνε τούτο δικαίωμά σου.

Ή μείνον άγαμος λοιπόν ή νυμφεύσου. Εν εκ των δύο. Ουδέ υπαινιγμός τις περί σχέσεων «εξ αγάπης» έξω του γάμου. Ο Παύλος μόνον την εν αγνότητι αγαμίαν και τον νόμιμον γάμον γνωρίζει ως καταστάσεις εκτός αμαρτίας. Χαρακτηριστική και η εν αμέσω συνεχεία φράσις του: «Και εάν γήμη η παρθένος, ουχ ήμαρτε». Μέγα και υψηλόν πράγμα η ισόβιος παρθενία. Αλλ' όμως δεν είνε αμαρτία, λέγει ο Απόστολος, να έλθη εις γάμον ή παρθένος (εννοείται η μη αφιερωθείσα εις τον Θεόν). Τονίζομεν: Η παρθένος! Δεν λέγει απλώς «η γυνή», αλλ' «η παρθένος», θεωρεί αυτονόητον ο Παύλος ότι είνε παρθένος η ερχόμενη εις κοινωνίαν γάμου χριστιανή γυνή (εκτός βεβαίως εάν είνε χήρα ή εάν προηγουμένως έζη μακράν του Χριστού). Πού λοιπόν οι προ του γάμου «προχωρημένοι δεσμοί»; Πού αι «εξ αγάπης» προγαμιαίαι σχέσεις; Πώς δε θα ήτο δυνατόν να μη ομιλή περί «παρθένου» γυναικός ο Παύλος, πώς θα ήτο νοητόν να μη απαιτήται παρθενία προ του γάμου εν τη Καινή Διαθήκη, η οποία καλεί ημάς εις ισάγγελον πολιτείαν, εις ουράνιον βιοτήν, όταν και εν αύτη τη Παλαιά Διαθήκη, τη και την πολυγαμίαν επιτρεπούση και τα εύκολα διαζύγια ανεχομένη, νομοθετήται αμειλίκτως η υποχρέωσις της γυναικός να ευρεθή παρθένος κατά τον γάμον της επί ποινή λιθοβολισμού της; «...Εάν δε επ' αληθείας γένηται ο λόγος ούτος (ήτοι η κατηγορία του συζύγου) και μη ευρεθή παρθένια τη νεάνιδι, και εξάξουσι την νεάνιν επί τας θύρας του οίκου του πατρός αυτής και λιθοβολήσουσιν αυτήν εν λίθοις, και αποθανείται, ότι εποίησεν αφροσύνην εν υιοίς Ισραήλ εκπορνεύσαι τον οίκον του πατρός αυτής» (Δευτερ. κβ', 20-21). Ακούετε, αδελφοί; Ανωτέρας και υψηλότερος ηθικάς επιταγάς είχεν η Παλαιά Διαθήκη και κατωτέρας η Καινή; Αι θυγατέρες των Εβραίων έπρεπε να ζώσιν εν παρθενία μέχρι του γάμου των και αι θυγατέρες των χριστιανών, αι γυναίκες τής Βασιλείας των Ουρανών (ούτω καλείται ο Χριστιανισμός και η Εκκλησία υπ' Αυτού του Κυρίου), είνε ελεύθεραι να έχουν προγαμιαίας σχέσεις, αρκεί να μη λαμβάνουν δι' αυτάς... χρήματα (!), αλλ' απλώς να ολοκληρώνουν δι' αυτών την «αγάπην των»;

Πού οδηγούμεθα με αύτας τας νεονικολαϊτικάς επινοήσεις; Οδηγούμεθα όχι απλώς εις «άθεσμον ηδονήν», αλλ' εις ΑΤΥΠΟΝ ΠΟΛΥΓΑΜΙΑΝ! Διότι είνε αυτονόητον ότι αν επιτρέπονται αι «εξ αγάπης» σαρκικαί σχέσεις, δεν επιτρέπονται «εφ' άπαξ» δια βίου. Αν δηλαδή αι χριστιανοί νέαι διαφωνήσουν βραδύτερον με το πρόσωπον το οποίον αγαπούν σήμερον και με το οποιον «ολοκληρώνουν την αγάπην των», δεν κωλύονται να το αντικαταστήσουν με άλλο. Εάν και με εκείνο διαφωνήσουν και χωρισθούν, θα αναζητήσουν την «αγάπην» τρίτου, μετέπειτα τετάρτου, πέμπτου, κ.ο.κ., μέχρις ότου «κάπου, κάποτε, με κάποιον» καταλήξουν εις γάμον. Τα όμοια βεβαίως θα πράττουν και οι χριστιανοί νέοι. Όλα δε αυτά είνε αναμάρτητα (!!!), διότι γίνονται... «εξ αγάπης» και όχι δια χρήματα! Ωραίος Χριστιανισμός! «Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος»...

Ας επισφραγίσωμεν όμως το άρθρον μας με προσφυγήν εις Αυτόν Τούτον τον Κύριόν μας. Ας ακούσωμεν τι Ούτος διδάσκει περί σχέσεων εκτός γάμου. Νομοθετών το αδιάλυτον του γάμου, παρεκτός λόγου πορνείας, ακούει την αντίδρασιν - διαμαρτυρίαν των μαθητών Του: «Ει ούτως εστίν η αιτία του άνθρωπου μετά της γυναικός, ου συμφέρει γαμήσαι» (Ματθ. ιθ' 10). Εάν το διαζύγιον είνε τόσον δύσκολον, εάν δια μίαν μόνην αιτίαν δύναται τις να διαζευχθή την γυναίκα του, τότε δεν συμφέρει να έρχεται τις εις γάμον. Προτιμότερον είνε να μένη άγαμος. Τι απαντά ο Κύριος εις αυτά; Ότι πρέπει να έρχεται τις εις γάμον δι' αυτόν ή εκείνον τον λόγον, π.χ. ίνα συντελέση εις την διαιώνισιν του ανθρωπίνου γένους κ.τ.τ.; Ο χ ι! Η απάντησίς Του είνε κεραυνός: «Ο δε είπεν αυτοίς· ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον, αλλ' οις δέδοται· εισί γαρ ευνούχοι, οίτινες εκ κοιλίας μητρός εγεννήθησαν ούτω- και εισίν ευνούχοι, οίτινες ευνουχίσθησαν υπό των ανθρώπων, και είσιν ευνούχοι, οίτινες ευνούχισαν εαυτούς δια την βασιλείαν των ουρανών. Ο δυνάμενος χωρείν χωρείτω» (Ματθ. ιθ' 11-12).

Δηλαδή ο Κύριος παρουσιάζει την αγαμίαν ως «βουνό». Ως πράγμα μέγα, τεράστιον, δυσχερές, δυσκατόρθωτον. Δεν είνε απλούν και εύκολον να αποφύγη τις τον γάμον, λέγει. Η οδός της αγαμίας είνε δυσχερέστατη και δι' αυτό είνε βατή μόνον εις ολίγους, εις ελαχίστους. Η αγαμία είναι «δόμα» Θεού, είνε ειδικόν χάρισμα του Ουρανού(*). Αλλά διατί ο Κύριος ομιλεί ούτω; Ποία η δυσκολία της αγαμίας, όταν εν αύτη (τη αγαμία) υπάρχη η δυνατότης τόσον της συναισθηματικής ικανοποιήσεως, όσον και της αισθησιακής απολαύσεως; Όταν, δηλαδή, δύναται και ο εν αγαμία διατελών να συνδέεται προς μίαν γυναίκα με δεσμούς αγάπης και να ικανοποιή ελευθέρως μετ' αυτής την σαρκικήν του επιθυμίαν; Πού το δυσκατόρθωτον της αγαμίας όταν και το συναίσθημα πληρούται με ένα «δεσμόν», άλλοτε ολιγοχρόνιον, άλλοτε μακροχρόνιον, ενίοτε δε και μόνιμον, και η ικανοποίησις της σαρκικής επιθυμίας επιτρέπεται υπό μόνην την προϋπόθεσιν ότι αύτη (η ικανοποίησις) γίνεται «εξ αγάπης» και όχι επί χρήμασι; Ποίος ή ποία δεν δύναται να εύρη και να ερωτευθή είτε μονίμως είτε -εν ανάγκη- διαδοχικώς, εν πρόσωπον και ούτω να δώση διέξοδον και εις του συναισθήματος τας απαιτήσεις και εις τής σαρκός τα «οιδήματα»;

Που έγκειται η δυσκολία της εν αγαμία «ελευθέρας συμβιώσεως» ενός ζεύγους αγαπωμένων προσώπων; Αυτού του είδους η αγαμία όχι μόνον δεν είνε δυσκολωτέρα του γάμου, αλλά και πολύ ευκολωτέρα. Έχει όλα σχεδόν τα πλεονεκτήματα του γάμου (αγάπην, στοργήν, αφοσίωσιν, σαρκικήν ηδονήν, περιποίησιν κ.τ.τ.), πλην των μειονεκτημάτων του, δηλαδή των υποχρεώσεων του και των δεσμεύσεων του. Και όμως ο Κύριος βροντοφωνεί ότι η αγαμία είνε «βουνό», είνε δυσχερέστατη, είνε δι' ελαχίστους. Διατί αυτό; Απλούστατα, διότι ο Κύριος θεωρεί αδιανόητον την τοιαύτην αγαμίαν.

   Ο Κύριος ταυτίζει την αγαμίαν προς την παρθενίαν. Δια τον Κύριον η αγαμία σημαίνει ισόβιον «μοναξιάν»,ισόβιον παρθενίαν, ισόβιον αγνότητα. Το διακηρύσσει, άλλωστε, ρητώς, σαφώς και απεριστρόφως: «Ου πάντες χωρούσι τον λόγον τούτον (της αγαμίας), αλλ' οις δέδοται... Εισίν ευνούχοι, οίτινες ευνούχισαν εαυτούς δια την βασιλείαν των Ουρανών. Ο δυναμενος χωρείν χωρείτω». Επιλογή της αγαμίας, λέγει ο Κύριος, σημαίνει, ούτε ολίγον ούτε πολύ, απόφασιν «ευνουχισμού»! «Ο δυναμενος χωρείν», λοιπόν, ήτοι ο δυνάμενος να «ευνουχίση εαυτόν» (όχι έργω, εννοείται, αλλά διαθέσει), «χωρείτω»· ας ακολουθήση την οδόν της αγαμίας. Αγαμία και «ευνουχισμός» (επαναλαμβάνομεν: ευνουχισμός ηθικός, όχι φυσικός) είνε δύο πράγματα ταυτόσημα, δια τον Κύριον. Δι' αυτό επισημαίνει ότι αύτη (η αγαμία) είνε δυσχερής και δυσεπίτευκτος και προσήκει εις μικρόν αριθμόν ανθρώπων. Δύο μόνον οδοί, λέγει ο Κύριος υπάρχουν: Ο γάμος, ο οποίος, παρά το αδιάλυτον και τας εντεύθεν δεσμεύσεις, είνε δια τους πολλούς, και η αγαμία, η οποία, ως απαιτούσα «ευνουχισμόν», ήτοι ισόβιον παρθενίαν, ισόβιον και συνεχή και σκληρόν αγώνα προς καθυπόταξιν τής ισχυρότατης φυσικής γενετησίου ορμής, άμα δε και ως συνεπαγόμενη ισόβιον «μοναξιάν», είνε δια τους ολίγους. Τρίτη οδός δεν υπάρχει! Αυτά ορίζει, αυτά εντέλλεται, αυτά νομοθετεί ο Κύριος, αδελφοί. Μη πειρώμεθα ημείς να «λύσωμεν» ή να διαστρέψωμεν τας εντολάς Του, ίνα μη «θησαυρίσωμεν την οργήν» Του «εν ημέρα οργής και αποκαλύψεως και δικαιοκρισίας του Θεού» (πρβλ. Ρωμ. β' 5).

Ου μόνον δ' ενταύθα, αλλά και αλλαχού ο Κύριος διδάσκει σαφέστατα ότι είνε αδιανόητος η σαρκική σχέσις έκτος ή άνευ νομίμου γάμου. Ας διεξέλθουν οι πιστοί νέοι, άνδρες και γυναίκες, τον διάλογον του Κυρίου μας μετά της Σαμαρείτιδος. Ότε είπε προς αυτήν ο Κύριος «Ύπαγε φώνησον τον άνδρα σου και ελθέ ενθάδε» και εκείνη απήντησεν «Ουκ έχω άνδρα», ο Κύριος απεκρίθη: «Καλώς είπας ότι άνδρα ουκ έχω, πέντε γαρ άνδρας έσχες και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ανήρ· τούτο αληθές είρηκας» (Ιωάν. δ', 16-18). Η Σαμαρείτις αναμφιβόλως δεν ελάμβανεν ασφαλώς χρήματα δια τας σχέσεις της με τον άνδρα εκείνον. «Εξ αγάπης» συνέζη μετ' αυτού. Και όμως! Ο Κύριος δεν αναγνωρίζει, δεν αποδέχεται αυτήν την «συζυγίαν». Εφ' όσον δεν είχε τελεσθή γάμος (κατά τα τότε ισχύοντα, εννοείται), θεωρεί αθέμιτον την τοιαύτην «ένωσιν». «Και νυν ον έχεις ουκ έστι σου ανήρ», λέγει. Δια τον Κύριον, δηλαδή, η Σαμαρείτις δεν ζη εν επιτρεπτή συζυγία. Μοιχική και όχι νόμιμος είνε η μετά ανδρός συνοίκησίς της. Δεν είνε ούτος «ανήρ αυτής», κατά την τάξιν την οποίαν καθώρισεν ο Θεός απ' αρχής, θεσπίσας τον γάμον ως φυσικόν θεσμόν και δεσμόν μέχρις ου, εν τη νέα οικονομία, ανυψώση τούτον εις ιερώτατον Μυστήριον. Ούτε αυτή είνε «γυνή αυτού». Δεν είνε σύζυγοι, αλλά ζεύγος μοιχών. Η έλλειψις αμοιβής δια την σαρκικήν επαφήν, η «εξ αγάπης» συνοίκησις και σχέσις αυτών, δεν ισχύει ουδ' επ' ελάχιστον να μεταβάλω την κατάστασιν από αθεμίτου εις θεμιτήν. Ο λόγος του Κυρίου ηχεί ως βροντή: «Και νυν ον έχεις ούκ έστι σου ανήρ»!

   Ποίαν άλλην απόδειξιν θέλομεν περί του ότι ο Κύριος δεν αναγνωρίζει σαρκικάς σχέσεις εκτός νομίμου γάμου, έστω και αν αύται γίνονται άνευ χρημάτων, άλλ' «εξ αγάπης» και μόνον; Χαρακτηριστικόν μάλιστα είνε ότι και αυτή η Σαμαρείτις, καίτοι συζή «εξ αγάπης» μετά του προσώπου αυτού, εν τούτοις, επειδή δεν έχει τελέσει μετ' αυτού γάμον (σημειωτέον ότι ηδύνατο αύτη να τελέση και έκτον γάμον, κατά τα τότε ισχύοντα), δεν θεωρεί την συνοίκησιν αυτήν νόμιμον και επιτρεπτήν δεν θεωρεί το πρόσωπον μεθ' ού συζή «άνδρα της», σύζυγόν της. Δεν τρέφει αυταπάτας. Γνωρίζει τι διαπράττει. Έχει συνείδησιν ότι συνοικεί παρανόμως, εφ' όσον δεν ετέλεσε γάμον. Δι' αυτό και δεν τολμά να τον εμφανίση ως σύζυγόν της, καίτοι όχι δια χρήματα, αλλ' «εξ αγάπης» έχει σχέσεις μετ' αυτού. «Κύριε, άνδρα ουκ έχω», λέγει. Δεν έχω σύζυγον. Δεν είμαι υπανδρευμένη. Και ομιλεί ούτω ποία; Μία χριστιανή γυνή; Μία Ιουδαία; Όχι! Αλλά μία Σαμαρείτις! Δηλαδή μία γυνή η οποία πλην του Μωσαϊκού Νόμου, πλην τής «Πεντατεύχου», ουδέν άλλο βιβλίον της Παλαιάς Διαθήκης ανεγνώριζεν. Απέρριπτε Ψαλμούς, Προφήτας κ.τ.λ.. Ήρκει ο Μωσαϊκός Νόμος να της δημιουργήση συνείδησιν μοιχαλίδος, εφ' όσον είχε σχέσεις μετά του ηγαπημένου της, χωρίς να έχη τελέσει γάμον μετ' αυτού. Και σήμερον έρχονται «χριστιανοί» (;!) νέοι και νεανίδες να υποστηρίξουν «χωρίς περίσκεψιν, χωρίς αιδώ», ότι δεν είνε επίμεμπτοι οι άνευ γάμου, δηλαδή, αι προ του γάμου σχέσεις των, εφ' όσον γίνονται «εξ αγάπης» και όχι επί χρήμασιν!... Όχι πλέον ο Χριστός, όχι οι Προφήται, όχι η Καινή Διαθήκη, όχι οι Κανόνες της Εκκλησίας, όχι οι άγιοι Πατέρες, αλλ' η Σαμαρείτις Φωτεινή διαμαρτύρεται και φωνάζει προς αυτούς: «Αδελφοί μου, πάσα εκτός νομίμου γάμου σαρκική συνάφεια είνε πορνεία και μοιχεία. Αφήσατε τας σοφιστείας περί δεσμών εξ αγάπης και περί σχέσεων επί χρήμασι. Αι διακρίσεις αύται είνε εμπνεύσεις της κοιλίας σας. Μη σας πλανά ο Διάβολος. Μη απατάτε εαυτούς. Συνέλθετε και ανανήψατε!...»

   Αδελφοί, προσοχή! Όλοι είμεθα αμαρτωλοί και ανάξιοι- όλοι είμεθα εναγείς και τρισάθλιοι. Όλοι αμαυρούμεν καθημερινώς «της ψυχής το ωραίον ταις των παθών ηδοναίς» και «σπιλούμεν τον της σαρκός ημών χιτώνα» και «υποπίπτομεν τη των παθών αχθηδόνι και τη ενύλω φθορά». «Τις καθαρός από ρύπου...»; Ας προσφέρωμεν όμως την αμαρτωλότητά μας εν ταπεινώσει προς τον Θεόν υπό μορφήν μετανοίας. Είνε εγκληματικόν, είνε σατανικόν, να την προσφέρωμεν εν αυταρέσκεια προς τους αδελφούς μας υπό μορφήν «υψηλής θεολογίας »! Ας καθιστώμεν τας προσωπικάς μας αδυναμίας αντικείμενον εξομολογήσεως- όχι, προς Θεού!, αντικείμενον διδασκαλίας! Μεταβάλλοντες τας πτώσεις μας εις «ι δ ε ο λ ο γ ί α ν », και πολλώ μάλλον εις... «θεολογίαν»(!), καθησυχάζομεν (;) μεν, ή μάλλον ναρκώνομεν την συνείδησίν μας, αυξάνομεν όμως μυριοπλασίως την έναντι τού Θεού ενοχήν μας.

   Αδελφοί, «στώμεν καλώς· στώμεν μετά φόβου»! Όσοι ηλεήθημεν παρά Θεού να «έχωμεν την διακονίαν ταύτην», να είμεθα «θεολόγοι», Κληρικοί ή λαϊκοί, ας απορρίψωμεν μακράν ημών «τα κρυπτά της αισχύνης, μη περιπατούντες εν πανουργία, μηδέ δολούντες τον λόγον του Θεού, αλλά τη φανερώσει τής αληθείας συνιστώντες εαυτούς προς πάσαν συνείδησιν ανθρώπων ενώπιον του Θεού» (Β' Κορ. δ' 1-2). Μόνον ούτω δεν θα «κηρύσσωμεν εαυτούς, αλλά Χριστόν Ιησούν» (Αυτόθι,ς' 5).
 

 

«ΟΡΘΟΔΟΞΟΣ ΤΥΠΟΣ», φύλλον 29-3-1985

Read more:http://www.egolpion.net/agamia_parthenia.el.aspx#ixzz2kVq8RrNM

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΑΕΠ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ: Η ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ

ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΑΕΠ ΣΤΗΝ ΕΚΚΛΗΣΙΑ ΤΟΥ ΧΡΙΣΤΟΥ

Η ΜΕΤΑΣΤΡΟΦΗ ΤΟΥ ΜΑΡΙΟΥ

     Σεπτέμβριος 1999.

 Ημέρα χαράς! Το όνομα μου επιτέλους γράφτηκε στο βιβλίο των ουρανών! Δόξα! Αλληλούια! Τώρα πια είμαι παιδί του Θεού, έκανα το θέλημα του!.. Βαπτίστηκα (ξανά) στο όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος! Συνειδητά και με απόλυτη επίγνωση! Με απόλυτη (όμως) επίγνωση; Αναρωτιέμαι.. Τι γνώριζα για την Ορθοδοξία; Πως πήρα μια τέτοια απόφαση (ζωής); Όχι όχι δεν είναι ώρα για αρνητικές σκέψεις, τα πράγματα είναι απλά- ο Θεός με αναγέννησε- η εμπειρία μου είναι ο άσσος στο μανίκι , ότι πιο ισχυρό υπάρχει, φυσικά είναι και η υγιαίνουσα διδασκαλία, μα πάνω απ' όλα έχω   α π ο δ ε ί ξε ι ς  ότι ο Θεός είναι ζωντανός και ήρθε και στη δική μου ζωή!

Ναι, ωραία όλα αυτά αλλά το ερώτημα παραμένει. Τι γνώριζα για την Ορθοδοξία; Πως απέρριψα κάτι για το οποίο δεν έχω τη παραμικρή γνώση; Πως γίνεται να πω ότι το τάδε φαγητό δεν μου αρέσει ενώ στη πραγματικότητα δεν το έχω δοκιμάσει ποτέ ή ακόμα χειρότερα, δεν γνωρίζω από ποια υλικά αποτελείται και πως μαγειρεύεται; Και το χειρότερο; Πως γίνεται, αργότερα, να συμβουλεύω κι άλλους ποτέ τους να μην πλησιάσουν ή ακόμα και να δοκιμάσουν το φαγητό.. που φτιάχνει ο πατέρας μου;...

Γιατί να δώσω εμπιστοσύνη στο λογισμό ενός ξένου ενώ εγώ ο ίδιος μπορώ να έχω δική μου άποψη και γνώμη για την Ορθόδοξη Εκκλησία; Δική μου άποψη; Τολμηρό, θα έλεγα. Από την άλλη όμως, ποιός είναι αυτός που έρχεται να με ευαγγελίσει και να μου μιλήσει για τον Θεό; Με ποια ιδιότητα; Με ποιά προσόντα; Είναι άγιος; Είναι Πατέρας της Εκκλησίας; Είναι θεολόγος; Μήπως είναι καθηγητής πανεπιστημίου; Και σε τελική ανάλυση γιατί να ακούσω αυτόν και όχι κάποιον άλλο; Ερωτήματα αναπάντητα και σκέψεις από τον διάβολο που δεν αρμόζουν για έναν αναγεννημένο Χριστιανό!

Αγαπητοί αδελφοί, την "εκκλησία της πεντηκοστής" τη λάτρεψα. Έδωσα όλη μου τη ψυχή, την υπηρέτησα! Ήμουν πεπεισμένος ότι η "εκκλησία" μου βαδίζει στα χνάρια του Χριστού, έχει την αλήθεια και οδηγείτε από το Άγιο Πνεύμα. Σε κάθε συνάθροιση απ' την αρχή ήμουν εκεί, στη προσευχή, στο ευαγγελιστικό έργο (μαζί με έναν "διάκονο") πρώτος! Κάθε βδομάδα μοίραζα αμέτρητες εφημερίδες "Χριστιανισμός" σε ανυποψίαστους πολίτες με σκοπό πάντα να μοιραστώ και με άλλους την αλήθεια Χριστός! ή μάλλον καλύτερα, να προσηλυτίσω στη σέχτα μου νέα μέλη... Πήγαινα σε γηροκομεία να δω αρρώστους, έπαιρνα μαζί μου και εφημερίδες. Αγόραζα (από μόνος μου) κούτες με Κ.Δ. για να τις μοιράσω στα νοσοκομεία και τα γηροκομεία. Σωτηρία, Άγιος Σάββας, Κρατικό Νίκαιας, ιδιωτικές κλινικές και γηροκομεία στη Γλυφάδα-παντού έτρεχα για τον Κύριο- σε πλατείες, σε γειτονιές, μέχρι και εκτός Αθηνών, έτρεχα μαζί με τον φίλο μου "διάκονο" να "ευαγγελίσουμε" ψυχές...

Θυμάμαι εξορμήσεις στη Σπάρτη, στη Μονεμβάσια, στη Καλαμάτα, στη Χαλκίδα, στη Σέριφο... Μάλιστα στο νησί της Σερίφου δεν αφήσαμε ούτε μία πόρτα που να μην δώσουμε εφημερίδα. Ακόμα και στον παπά του νησιού δώσαμε...

Μεγάλη μου αγάπη; η αγία Γραφή. Έφτασα στο σημείο να μελετώ 4 ώρες την ημέρα για να έρθω πιο κοντά στο Κύριο. Ποιός όμως μπορεί να ερμηνεύσει τις ιερές γραφές;

ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2002-2003

Οι απορίες που είχα στη κυριολεξία είχαν στοιχειώσει την ψυχή μου. Μου φαινόταν τελείως παράλογο και μη βιβλικό η ερμηνεία που έδιναν οι πεντηκοστιανοί για την Εκκλησία. Για όσους δεν γνωρίζουν, η Εκκλησία τον 4^οαιώνα αποστάτησε (για άλλους από τον 2^οή 3^οή ακόμα και μετά τον θάνατο των αποστόλων).

Τα επιχειρήματα τους μου φαινόντουσαν παράλογα έως επιπόλαια ή καλύτερα να μιλήσω για υπερβολική δόση φιλομυθίας.

Πέθανε δηλαδή η Εκκλησία τον 1^οαιώνα και ήρθαν αυτοί το 1966 να συνεχίσουν αυτό, που οι απόστολοι άφησαν; Εκτός ότι κάτι τέτοιο αποτελεί μέγιστη βλασφημία (απέτυχε ο Παράκλητος;...) είναι και τελείως αφελές όχι μόνο να ισχυριστώ αλλά ακόμα και να δεχτώ ένα τέτοιο.. επιχείρημα... Άλλωστε αν ζήσει ποτέ κανείς μέσα στη σέχτα των πεντηκοστιανών θα παρατηρήσει ότι βρίσκεται ένας άσχετος ανάμεσα σε άσχετους!

Ο πιο "σχετικός" απ' όλους; Μα φυσικά ο γνωστός "πατρολόγος" που μας άνοιξε τα μάτια με τις εφευρέσεις/ανακαλύψεις του πάνω στα πατερικά κείμενα. Για όσους έχουν διαβάσει τη Παγκόσμια Πεντηκοστή και μετά έψαξαν/ερεύνησαν τις ίδιες τις πηγές, το μόνο που θα διαπιστώσουν (έκπληκτοι) είναι παραποίηση, νοθεία, διαστρεβλώσεις, και ασέλγεια πάνω στα ιερά κείμενα...

Να' ναι καλά ο άνθρωπος...

ΠΡΟΦΗΤΗΣ;

Θα διηγηθώ ένα περιστατικό για να δώσουμε λίγο χρώμα στις εμπειρίες των πεντηκοστιανών. Πεντηκοστιανός αυτόκλητος "πρεσβύτερος" ετοιμάζεται να φύγει από το παράρτημα και να ανοίξει δικό του σε άλλο μέρος. Περιμένει οδηγία.. και φυσικά αυτή έρχεται δια του δικού μου στόματος.. Τα λόγια, ξεκάθαρα, η οδηγία; το ίδιο, συμμαρτηρία; απ' όλους όσους βρίσκονταν εκείνη την "ευλογημένη" βραδιά.. Περιττό να σας πω ότι περίπου 300 άνθρωποι έκλαιγαν από την επίσκεψη του Θεού δια του δικού μου στόματος... Ο "πρεσβύτερος"; Αλοιφή, να τον αλείψεις πάνω στο ψωμί σαν βούτυρο! Όλοι ευχαριστούσαν τον Κύριο! Στο τέλος με πιάνει ένας "προφήτης" από τους "δυνατούς" και μου εκμυστηρεύεται ότι είχε ακριβώς το ίδιο μήνυμα με μένα (στο τέλος "προφήτεψε" και ο ίδιος).

 Μια χαρά και ειρήνη υπήρχε παντού και σε όλους μας. Το επιστέγασμα της βραδιάς ήρθε από μια "παλιά" και έγκυρη  "προφήτισσα" η οποία με θρησκευτική ευλάβεια με πλησίασε και μου είπε ότι εκείνη την ώρα της προφητείας είχε ακριβώς τα ίδια λόγια να πει αλλά την πρόλαβα... Γύρισα τη πλάτη σ' εκείνη τη βραδιά και κοίμισα τη συνείδηση μου με τα λόγια των αδελφών.

 Θα περάσουν χρόνια για να έρθει ο Ιωάννης της κλίμακας να με ελέγξει περί Κενοδοξίας. Θαύμασα πως ο δαίμονας αυτός εξαπάτησε όχι μόνο εμένα αλλά και άλλους δύο μαζί καθότι είχαμε το ίδιο ακριβώς μήνυμα.. Το χειρότερο; 300 άτομα έκλαιγαν και υμνούσαν τον Θεό για μια ψεύτικη προφητεία που βγήκε από το στόμα μου! Που λοιπόν η διάκριση; Ένας άνθρωπος κατάφερε να δημιουργήσει μια ατμόσφαιρα χαράς και ειρήνης σε τριακόσιους ανθρώπους που δεν πήραν χαμπάρι ότι ο δαίμονας έκανε πάρτι εκείνη την ώρα... Κι όμως! Είχαν χαρά... Ειρήνη... από ένα ψέμα...

 Εδώ όμως τίθενται διάφορα ερωτήματα.

 Σε όλες τις θρησκευτικές ομάδες συναντάμε ένα απέραντο πλήθος αισθητών θρησκευτικών εμπειριών.

Έχουμε να κάνουμε δηλαδή με ένα ωκεανό θρησκευτικών εμπειριών.Όμως όλο αυτό το νερό, (αλλού θολό, αλλού καθαρό, αλλού πικρό, αλλού γλυκό κ.α.)είναι τόσο θεμελιακά διαφορετικό στην κάθε περίπτωση, ώστε να θεμελιώνεται σε αυτέςη διαφορά των θρησκειών και ο φανατισμός των οπαδών τους.

Εύλογα λοιπόν, δημιουργούνται τα ερωτήματα:
α) Είναι δυνατόν όλο αυτό το νερό να πηγάζει ( όπως πολλοί υποστηρίζουν) από ΜΙΑ πηγή;

β) Και αν οι πηγές είναι περισσότερες, και με διαφορετικό η κάθε μία νερό, επιτρέπεταινα τις βάζουμε όλες αυτές στο ΙΔΙΟ καζάνι; να τις βλέπουμε σαν “ένα”;

Για παράδειγμα: Εμπειρία ήταν και η παρέμβαση του όφεως στην Εύα, εμπειρία ήταν και η παρέμβαση του Θεού στον Αδάμ. Πως μπορούν να χωρέσουν στο ίδιο καζάνι, την στιγμή που έχουν όχι μόνο διαμετρικά αντίθετες, αλλά και αντίπαλες, πηγές;

γ) Είναι όλες από τον αληθινό Θεό, ή προέρχονται και από άλλες δυνάμεις;
Πως μπορούμε να είμαστε σίγουροι, ότι μια θρησκευτική εμπειρία πηγή της έχει τον ΕΝΑ Αληθινό
Θεό και όχι άλλες δυνάμεις;
Ποιές εμπειρίες μας οδηγούν στην αλήθεια και στην ζωή;
Και ποιές στο ψέμα και στο θάνατο;

ΠΕΡΙΟΔΟΣ 2007- ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟ ΑΓΙΟΝ ΟΡΟΣ 

Τα χρόνια περνούσαν μέσα στην ΕΑΕΠ και ο ενθουσιασμός όλων είχε περάσει. Ο μαρασμός των πιστών ήταν διάχυτος και διακρινόταν να υπάρχει παντού, σε κάθε παράρτημα της σέχτας. Η δικαιολογία όπως πάντα απλοϊκή. Ο Κύριος δοκιμάζει την Εκκλησία του, έλεγαν.. Ξαφνικά έβλεπες όλο και περισσότεροι πεντηκοστιανοί να μελετούν πατέρες και να τους χρησιμοποιούν επιλεκτικά στα κηρύγματα τους.

Το θεώρησα ανήθικο, οι πιστοί να παραληρούν από τη σοφία του "ποιμένα" πάνω στην ερμηνεία των Γραφών, και από πίσω να κρύβεται ένας Χρυσόστομος... Πραγματικά αηδιασμένος και απογοητευμένος, φεύγω κρυφά για το Όρος για να βρω επιτέλους μία λύση. Άλλωστε μελετούσα τα ιερά κείμενα των πατέρων περίπου από το 2002. Αισθανόμουνα ότι το πλήρωμα του χρόνου είχε πλέον φθάσει. Η Ορθοδοξία με προσέλκυε όλο ένα και περισσότερο χωρίς όμως να μπορώ να πείσω τον εαυτό μου σε κάποια δογματικά θέματα όπως της Θεοτόκου ή της ομιλίας σε ξένες γλώσσες.

Η γνωριμία με το Όρος ήταν καταλυτική. Ήταν η πρώτη φορά που είδα αυτά που είχα διαβάσει να λαμβάνουν σάρκα και οστά! Ακόμα και το χώμα που πατούσα μίλαγε  μ υ σ τ ι κ ά  και αόρατα, γεμάτο και αυτό.. από την ταπείνωση των μοναχών... Ειλικρινά αυτό που βίωσα στο Όρος δεν μπορώ να το περιγράψω με λόγια ανθρώπινα! Βρισκόμουν σ' ένα δόγμα που πάντα διαφήμιζε τη σχέση του με τον Θεό κι όμως! Εδώ η διαφήμιση γινόταν μέσα στην ιερά σιωπή, μέσα απ' το βάδισμα των Μοναχών, κάτω απ' το λιγοστό φως των κεριών την ώρας της θείας λειτουργίας. Πραγματικά ήταν ένα δυνατό χτύπημα στον εγωισμό μου η εικόνα του αγίου Όρους. Αλήθεια υπάρχουν στις μέρες μας τέτοιοι άνθρωποι; Μα αυτοί σύμφωνα με τη διδασκαλία της ΕΑΕΠ ούτε Πνεύμα Άγιον δεν έχουνε... Επέστρεψα στην Αθήνα συγκλονισμένος όσο ποτέ άλλοτε...

ΠΕΙΡΑΪΚΗ ΕΚΚΛΗΣΙΑ-ΓΝΩΡΙΜΙΑ ΜΕ ΤΟΝ ΠΝΕΥΜΑΤΙΚΟ ΜΟΥ 

    Ηζωή μου μετά την επίσκεψη στο όρος άλλαξε τελείως. Άκουγα τον σταθμό της Πειραϊκής Εκκλησίας 10 ώρες την ημέρα! Με τη καθημερινή μελέτη ιερών κειμένων έπεφταν κάθε μέρα όλο ένα και περισσότερα τείχη που είχα κτίσει μόνος μου ή μάλλον καλύτερα, παρέα με τον εχθρό της πίστης μας. Στο διάστημα αυτό γνώρισα τον πνευματικό μου (που αργότερα θα μου έδινε το Χρίσμα) ο οποίος δέχτηκε έναν άνθρωπο ακρωτηριασμένο πνευματικά, μια ψυχή δίχως ταυτότητα, καθότι όταν συνειδητοποίησα ότι μετά από 10 χρόνια βρίσκομαι σε αίρεση έφυγε η γη κάτω απ' τα πόδια μου. Δύσκολες ημέρες που δύσκολα μπορούν να περιγραφτούν καθώς τον εσωτερικό αγώνα και τη πάλη ενός ανθρώπου το γνωρίζει μόνο ο ίδιος και ο Θεός.

Η ΣΥΖΥΓΟΣ ΜΟΥ 

   Δόξα τω Θεώ προβλήματα μέσα στην οικογένεια μου δεν είχα. Το καλό στην όλη υπόθεση είναι ότι με τη γυναίκα μου είχαμε κοινή πνευματική πορεία. Τα βιβλία που διάβαζα και οι μελέτες που έκανα παρακίνησαν τη γυναίκα μου σε δικές της προσωπικές έρευνες. Έτσι, αθόρυβα και οι δύο μαζί μελετούσαμε και ψάχναμε την διέξοδο μέσα από την δαιμονική αίρεση. Δεν τη πίεσα ποτέ και σεβάσθηκα τον προσωπικό της αγώνα, άλλωστε ήμουν περίεργος να δω που στο τέλος θα καταλήξει. Το ευχάριστο για μένα ήρθε μετά από περίπου 7 μήνες όταν αποφάσισε η ίδια μόνη της να λάβει το Χρίσμα και να ενταχθεί στην Ορθόδοξη Εκκλησία. Έτσι απλά, αθόρυβα, μυστικά, χωρίς τυμπανοκρουσίες και διαφημίσεις...

ΕΠΙΛΟΓΟΣ 

   Ηαυτοαποκαλούμενη ‘’Ελευθέρα Αποστολική Εκκλησία της Πεντηκοστής’’ είναι μια επικίνδυνη δαιμονική σέχτα. Να ευχόμαστε να ελευθερωθούν οι συνάνθρωποι μας μέσα από τα αόρατα δεσμά του εχθρού. Ο αγώνας μου κράτησε 2.5 χρόνια και ήταν πολύ δύσκολος, το ομολογώ. Στην μεταστροφή μου αυτή έπαιξαν μεγάλο ρόλο οι Πατέρες της Εκκλησίας, η ΟΟΔΕ, το Άγιον Όρος, η Πειραϊκή Εκκλησία, και ο πνευματικός μου. Ευχαριστώ το Θεό για όλους.

«Να πιστεύεις ότι δεν υπάρχει τίποτα πιο εξαίσιο, βαθύτερο, συμπαθητικότερο, πιο συνετό, πιο γενναίο και πιο τέλειο από το Χριστό, κι όχι μόνο δεν υπάρχει αλλά και με θερμή αγάπη λέω στον εαυτό μου ότι δεν μπορεί και να υπάρξει. Ακόμα περισσότερο, αν κάποιος μου αποδείκνυε ότι ο Χριστός είναι εκτός αλήθειας, κι αν πράγματι η αλήθεια ήταν εκτός Χριστού, τότε θα προτιμούσα να παραμείνω με τον Χριστό, παρά με την αλήθεια».(Ντοστογιέφσκι).

 Μάριος Μπακογιάννης

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

9/10/2010

Read more:http://www.egolpion.net/marios.el.aspx#ixzz2jmx3SwUV

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ ΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

 

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗ ΘΕΟΛΟΓΙΑ

ΤΩΝ ΠΕΝΤΗΚΟΣΤΙΑΝΩΝ ΣΤΗΝ ΘΕΙΑ ΕΥΧΑΡΙΣΤΙΑ

Μάριος Μπακογιάννης

      Στο παρόν άρθρο θα ασχοληθούμε με κάποιες "θεολογικές" θέσεις των πεντηκοστιανών πάνω στο θέμα της Θείας Ευχαριστίας και πιο συγκεκριμένα στην ορολογία που χρησιμοποιούνε ότι "ο οίνος και ο άρτος γίνονται σώμα και αίμα Χριστού πνευματικός, δια της πίστεως." Για λόγους ηθικής εντιμότητας, θα παραδεχτώ και συνάμα ομολογήσω, ότι οι πεντηκοστιανοί δεν γνωρίζουν ούτε οι ίδιοι τι λένε πάνω σε αυτό το λεπτό θέμα, καθότι η έλλειψη συστηματικής διδασκαλίας στον χώρο τους, καθίσταται η αχίλλειος πτέρνα τόσο για τους ίδιους, όσο και για τους "έξω" που τους παρακολουθούν στενά...

Από τον "ποιμένα" μέχρι τον τελευταίο πεντηκοστιανό θα ακούσει κάνεις διάφορες ερμηνείες επί του θέματος τούτου και σίγουρα τα χωρία που θα προσκομίσουν θα είναι άσχετα με το θέμα και θεολογικά ανυπόστατα με τη λογική που ακολουθούν και θέλουν να επιβάλλουν. Διότι, περί σκέψεως δικής τους πρόκειται και τίποτε παραπάνω. Άλλωστε η μη διατύπωση εις βάθος ενός σοβαρού τέτοιου θέματος, είναι μια άφωνη ομολογία ότι αδυνατούν να κατανοήσουν οι ίδιοι πρώτα και έπειτα οι υπόλοιποι οπαδοί τους...

Ας δούμε πρώτα όμως τι είναι για τον Ορθόδοξο πιστό αυτός ο άρτος και αυτός ο οίνος. Πολύ απλά είναι το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, το οποίο τρέφει τον αναγεννηθέντα ώστε να ανδρωθεί εν Κυρίω και να γίνει μέτοχος της αιώνιας ζωής. Μαζί με το Σώμα και το Αίμα του Χριστού, δηλαδή την ανθρώπινη φύση του Σωτήρα, ο άνθρωπος κοινωνεί και της συννημένης θεότητας και κατ'επέκταση όλου του Τριαδικού Θεού, ώστε να είναι πράγματι Θεοφόρος, να φέρει μέσα του όλο το Θεό και δια της άρρητης μέθεξης και ο ίδιος μυστικά να θεοποιείται. Η Θεία Ευχαριστία είναι το κατ'εξοχήν Θεοποιητικό Μυστήριο.

Στους πεντηκοστιανούς όμως δίνεται μεγάλη έμφαση στο "πνεύμα" (γενικότερα η "θεολογία" τους περικλείεται από τον πνευματισμό και αυτό επισημαίνεται στη διδασκαλία τους έντονα, καταργώντας/υποβιβάζοντας την υλική υπόσταση στη σωτηρία του ανθρώπου) και λιγότερη στην ύλη, που δεν διαδραματίζει ιδιαίτερο ρόλο στη θεολογία τους και κατ'επέκταση στη ζωή τους. Έτσι λοιπόν, αν δεχθούμε ότι το Σώμα και το Αίμα του Κυρίου γίνονται-λαμβάνουν κάποιου είδους υπόστασης σε πνευματική μορφή, τότε αυτό που ακολουθεί είναι ο δικός μας ρόλος (πάνω στο Μυστήριο) που πρέπει να κατανοηθεί ως μια ένωση πνευματική, δηλαδή το δικό μας πνεύμα ενώνεται/ μετέχει, της φύσης του Θεού και όχι της ανθρώπινης, καθότι αυτό δεν δύναται να γίνει, για τον απλό λόγο της υλικής μορφής, που σύμφωνα με τη πεντηκοστιανή θεωρία, αδυνατεί να μετέχει, μα κυρίως ούτε καν υφίσταται.

Όμως αδελφοί, αν δεχθούμε κάτι τέτοιο, αυτομάτως αυτός ο άρτος και ο οίνος λαμβάνουν έκφραση συμβολική (πως δύναται να σώσει την ψυχή ένα ψίχουλο ψωμιού..) και το χειρότερο, πέφτουμε σε Πλατωνίζουσες απόψεις και ιδιαίτερα στον Μονοφυσιτισμό, αφού δεχόμαστε, σύμφωνα με αυτή τη θεωρία, μόνο τη φύση του Θεού και όχι την ανθρώπινη του Σαρκωθέντος Άναρχου Λόγου. Τα ατοπήματα στην αιρετική αυτή διδασκαλία είναι πολλά, εμείς θα ασχοληθούμε μόνο σε κάποια (κάποιες αναφορές) για να καταδείξουμε την πλάνη και συνάμα αίρεση που πέφτουν οι συνάνθρωποι μας. Η θυσία στο Γολγοθά (που σχετίζεται άμεσα με τη Θυσία στη Θεία Ευχαριστία) είναι μόνο φαινομενική και όχι οντολογική, αν δεχτούμε τη θεωρία των πεντηκοστιανών. Ο Χριστός δεν έπαθε, δεν υπέφερε, δεν πόνεσε πάνω στο Σταυρό, αλλά όλο αυτό ήταν μια φανταστική σκηνή που διαδραματίστηκε στα μάτια της ανθρωπότητας. Το αποτέλεσμα λοιπόν διακρίνεται στη θυσία της Θείας Ευχαριστίας που οι πεντηκοστιανοί μετέχουν μόνο της μίας φύσης και αρνούνται τη δεύτερη.. Ο Θεός όμως που αληθινά έλαβε δούλου μορφή, συγκέντρωσε στο πρόσωπο του και τις δύο φύσεις (Τέλειος Θεός-Τέλειος άνθρωπος)  και αυτό κοινωνούν οι Ορθόδοξοι πιστοί σε αντίθεση με τους πεντηκοστιανούς που κάτι τέτοιο το απορρίπτουν και μέσα σε όλα αυτά θα πρέπει να λάβουμε υπόψη μας αναρίθμητα κηρύγματα (δικά τους) που ομολογούν ότι ο Χριστός είχε όντως δύο φύσεις!!!

Καταλαβαίνετε λοιπόν ότι από μόνοι τους πέφτουν σε αντιφάσεις και μόνοι τους αυτοαναιρούνται! Το κατόρθωμα αυτό είναι αποκλειστικά και δικαιωματικά, δικό τους! Το ολίσθημα τους αυτό καθώς και η νοσηρή διδασκαλία τους, εμείς ως Ορθόδοξοι Χριστιανοί αρνούμαστε να τη παραλάβουμε από τους δήθεν συνεχιστές/διαδόχους των αποστόλων... Και όλα αυτά να φανταστείτε χωρίς να κάνουμε εκτενή αναφορά και εις βάθος, στην ορθή διδασκαλία περί Θείας Ευχαριστίας και στη διάκριση των δύο φύσεων. Επίσης, αυτό που λένε "δια της πίστεως" απλά το αντιπαρέρχομαι, διότι η συλλογιστική αυτής της εφεύρεσης είναι πάρα πολύ αστεία... Τα συλλυπητήρια μου λοιπόν.

Στο σημείο αυτό θα ήθελα με λίγα λόγια να εξετάσουμε τη σημασίας της ύλης-σώματος που διαδραματίζει στη Σωτηρία μας.

Η Βυζαντινή θεολογία υιοθετεί τον ελληνικό φιλοσοφικό όρο  <<συναμφότερον>>, αλλά για να διατυπώσει την ψυχοσωματική ενότητα του ανθρώπου. Ο Γρηγόριος Παλαμάς ορίζει ως εξής: << μη αν ψυχήν μόνην, μήτε σώμα μόνον λέγεσθαι άνθρωπον, αλλά το συναμφότερον>>. Ψυχή και σώμα είναι δύο διαφορετικά συστατικά στοιχεία του ανθρώπου, αλλά δεν είναι ανταγωνιστικά, ασυμβίβαστα ή ασύμπτωτα. Η διαφορά δεν σημαίνει αντίθεση. Η διάκριση δεν ταυτίζεται με τη διαίρεση. Η διαστολή δεν υπονοεί διάσπαση. Πέρα από την παλαιοδιαθηκική  εβραϊκή κληρονομιά η   Βυζαντινή θεολογία τροφοδοτείται επίσης από την Παύλεια παράδοση που θεωρεί το σώμα ως <<ναό>> αντί για τον Πλατωνικό τάφο ή τη φυλακή και το όχημα της ψυχής. Πάνω σε αυτές τις δύο βιβλικές βάσεις, οικοδομείται η διαφοροποίηση της ελληνικής μεσαιωνικής θεολογίας από την αρχαία ελληνική φιλοσοφία όσον αφορά το σώμα του ανθρώπου και την ουσιώδη μετάβαση από το "έχειν" στο "είναι" του.  Το σώμα λοιπόν, στην Ορθόδοξη θεολογία, δεν είναι κάτι το δευτερεύον, το οποίο δήθεν προστίθεται στην ψυχή για να απαρτισθεί τελικά ο άνθρωπος. Αντιθέτως το σώμα ανήκει στο <<είναι>> του ανθρώπου, δεν αποτελεί το <<έχει>> του. Άλλωστε ο Θεός πρώτα έλαβε <<χούν από της γής>> κι ύστερα <<ενεφύσησεν εις το πρόσωπον αυτού πνοήν ζωής>>, ώστε τελικά πια <<εγένετο ο άνθρωπος εις ψυχήν ζώσαν>> (Γενεσ. 2,7). Προηγείται λοιπόν το ένυλο-σωματικό στοιχείο και ακολουθεί το άυλο-ψυχικό για να συναποτελέσουν τη λειτουργική ενότητα, που λέγεται άνθρωπος. Τόσο στην Αγία Γραφή όσο και στους Πατέρες της Εκκλησίας τονίζονται όχι μόνο η ψυχοσωματική ενότητα του ανθρώπου αλλά επιπλέον η καταξίωση της σωματικής οντότητας της ανθρώπινης υπόστασης. Σε ρητή αντίθεση προς τον αρχαιοελληνισμό, ο οποίος υποτιμούσε το σώμα μεταφυσικά, ο Ιουδαιοχριστιανισμός εκτιμούσε τη σωματικότητα του ανθρώπου θεολογικά. Έτσι λοιπόν η σωτηρία αλλά συνάμα και η αγιότητα του ανθρώπου εξαρτάται και από το σώμα, καθότι αρχίζει από το σώμα, αλλά δεν περιορίζεται σε αυτό ούτε σταματά εκεί. Προχωρεί, ολοκληρώνεται και τελειώνει στη ψυχή του. Όμως περιλαμβάνει και το σώμα, αρχίζει μάλιστα από αυτό. Μπορεί το τέρμα της σωτηρίας να είναι η ψυχή, αλλά οπωσδήποτε η αφετηρία της είναι το σώμα. Χωρίς σώμα δεν αγιάζει ο άνθρωπος. Ούτε καν αρκεί ο εξαγιασμός της ψυχής, αλλά οπωσδήποτε απαιτείται ο καθαγιασμός του σώματος.

"Τούτο δε το γένος ουκ εκπορεύεται ει μη εν προσευχή και νηστεία" (Ματθ. 17,21). Αυτό σημαίνει ότι η αμαρτωλότητα και η αγιότητα, τα δύο όρια της ηθικότητας, είναι καταστάσεις ψυχοσωματικής υφής. Και οι δύο, αμαρτωλός και άγιος, σχετίζονται με το σώμα. Γι'αυτό δεν αρκεί η προσευχή, αλλά χρειάζεται και η νηστεία. Η νηστεία αφορά στο σώμα και η προσευχή αναφέρεται στη ψυχή. Δεν πρέπει λοιπόν να μας ξενίζουν τα Μυστήρια, γιατί αυτό είναι σύμφωνο προς τη φύση της Εκκλησίας ως κοινωνίας ορατής και σύνθετης (κοινωνία θεανθρώπινη), συνδεούσης το ορατό με το αόρατο και δι'εξωτερικών μέσων χορηγούσης την αόρατη Χάρη.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ

Θεωρώ ότι η Αλήθεια που έγκειται πάνω στα ιερά Μυστήρια δεν έχει να κάνει με ορέξεις ή αποκαλύψεις αυτόκλητων ανθρώπων και συνεπώς δεν υπάρχει περίπτωση ο Χριστός να διαιρείται και στους μεν να μετέχει μόνο η μία φύση Του, ενώ στους υπόλοιπους κάτι τελείως διαφορετικό... Είναι λοιπόν, άλλος ένας λόγος που γκρεμίζεται και ένα άλλο οικοδόμημα που καλεί στο όνομα "θεωρία των κλάδων".

Σκεφτείτε το...

“Η γαρ αγνοούντας διδάξομεν, ή κακουργούσιν ουκ επιτρέψομεν”

Μέγας Βασίλειος

Αντιαιρετικόν Εγκόλπιον www.egolpion.com

Read more:http://www.egolpion.net/pentikostianoi_euxaristia.el.aspx#ixzz2jmwcAD3K

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΟΝ 101ο ΨΑΛΜΟ

 

 

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΟΝ 101^οΨΑΛΜΟ

+Αρχιμ. .ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗΣ

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού πατρός)

Τὴν αἰχμαλωσίαν Σιών, σὺἐξείλουἐκ Βαβυλῶνος κἀμὲἐκ τῶν παθῶν, πρὸς ζωήνἕλκυσον Λόγε.Ἐν τῷΝότῳοἱσπείροντες δάκρυσινἐνθέοις, θεριοῦσι στάχυας,ἐν χαρᾷἀειζωΐας.

ἉγίῳΠνεύματι, πᾶσαἀγαθοδωρία,ὡς ΠατρὶκαὶΥἱῷσυναστράπτει,ἐνᾧτὰπάντα ζῇκαὶκινεῖται.Ἐὰν μὴΚύριος οἰκοδομήσῃοἶκον τῶνἀρετῶν, μάτην κοπιῶμεν, τὴν δὲψυχὴν σκέποντος, οὐδεὶςἡμῶν πορθεῖται τὴν πόλιν.

Τοῦκαρποῦτῆς γαστρός, τῷΠνεύματι υἱοποιητῶς σοι τῷΧριστῷ,ὡς ΠατρὶοἱἍγιοι πάντοτέεἰσι.ἉγίῳΠνεύματι,ἐνθεωρεῖται πᾶσαἁγιότης σοφία, οὐσιοῖπᾶσαν γὰρ κτίσιν, αὐτῷλατρεύσωμεν. Θεὸς γάρ,ὡς Πατρίτε καὶΛόγῳ.

      Ο ψαλμός αυτός δεν δείχνει εκ πρώτης όψεως σαν θεολογικός και αντιαιρετικός. Αφού φαίνεται σαν Ψαλμός μετανοίας. Μάλιστα οι μελετητές του Ψαλτηρίου γνωρίζουν ότι υπάρχει μια ομάδα ψαλμών που χαρακτηρίζονται ωςψαλμοί μετάνοιας.Σαν 5^οςψαλμός μετανοίας θεωρείτε ετούτος, ο 101^ος.
Δηλαδή, εδώ παρουσιάζεται ένας ταλαίπωρος Ισραηλίτης, που ζει την αιχμαλωσία της Βαβυλώνος, μακριά από την Αγία πόλη, με κατεστραμμένο τον άγιο ναό της, συνειδητοποιεί την κατάσταση την δική του και τον ομοεθνών του, και γεμάτος πόνο και απελπισία συνθέτει ένα πονεμένο ποίημα μια προσευχή γεμάτη θλίψη.

Προσευχὴτῷπτωχῷ,ὅτανἀκηδιάσῃκαὶἐναντίον Κυρίουἐκχέῃτὴν δέησιν αὐτοῦ. 

Πρόκειται για την επιγραφή του ψαλμού,ακηδιώ εδώ σημαίνει γεμίζω θλίψη και μελαγχολία. Προσευχή ενός δυστυχούς ανθρώπου, όταν μελαγχολήσει και στραφεί προς τον Κύριο και εκχύσει ενώπιον του όλο το παράπονό του.
Η θλίψις του εξόριστου Ισραηλίτου επιτείνεται από τους χλευασμούς των Βαβυλωνίων, οι οποίοι ενεργούντο επί καθημερινής βάσεως, συνεχώς και ακαταπαύστως.Όλην την ημέραν ονείδιζόν με οι εχθροί μου, στίχος 9^ος.

Εσείς είστε Ισραηλίτες, εσείς πιστεύετε ότι ο δικός σας Θεός είναι ο αληθινός, ενώ οι δικοί μας, ο Μαρντούκ, ο Ανού, η Ισταρ, είναι ψεύτικοι. Εσείς θεωρείτε τον δικό σας Θεό τον Γιαχβέ δυνατό και τους δικούς μας αδύνατους και ανύπαρκτους.  Που είναι ο αληθινός και δυνατός Θεός σας; Γιατί σας άφησε να περιπέσετε σε τέτοια χάλια;  Δεν του λέτε να δείξει την δύναμη του και να σας σηκώσει όρθιους; 

Αυτοί οι ονειδισμοί και οι εμπαιγμοί έμοιαζαν με μαχαιριές που πλήγωναν την ψυχή του.  Το μόνο που του απέμεινε ήταν να κλαίει,ἐγενήθηνὡσεὶνυκτικόραξἐν οἰκοπέδῳ, στίχος 7^ος, δηλαδή κατάντησα σανκλαψοπούλιπου την νύχτα βγάζει θρηνώδεις κραυγές μέσα σε ερειπωμένο και ρημαγμένο σπίτι.  Αυτό θέλει να πει, ότι τον ταλαίπωρο Ισραηλίτη, τις νύχτες δεν τον έπιανε ύπνος, μέσα στο νυχτερινό σκοτάδι, που συμβόλιζε το σκοτάδι που είχε πέσει σε ολόκληρο το έθνος του, έκλαιγε και θρηνούσε, έβγαζε θρηνώδεις κραυγέςωσεί νυκτικόραξ.
Διαβάζουμε στα λεξικά: Νυκτικόραξ: είδος κόρακος κράζοντος κατά το διάστημα της νυκτός, νυχτοκόρακας.

Όταν ήμουν μικρός στην πατρίδα μου, σε ένα ορεινό χωριό της Παρνασίδος, άκουγα τις νύχτες κλαψοπούλια.  Μάλιστα μια φορά από ένα λόφο ή μάλλον βουναλάκι, που λέγεται Άη Λιάς, γεμάτο έλατα και με ένα εξωκλήσι του προφήτου Ηλία στο κέντρο, κάποια νύχτα ακούγονταν κάποιες θρηνώδεις φωνές ασυνήθιστες.  Δίπλα μου βρισκόταν η γιαγιά μου, την ρώτησα : "Τι είναι αυτό;"  Μου απάντησε : "Είναι αγριοκόκορας, κλαψοπούλι".

Με αυτήν την χαρακτηριστική έκφραση,ἐγενήθηνὡσεὶνυκτικόραξἐν οἰκοπέδῳ, ο ευσεβής Ισραηλίτης, εκφράζει την τραγική και αξιολύπητη κατάσταση του Ιουδαϊκού έθνους στον καιρό της Βαβυλώνιου αιχμαλωσίας.  Φυσικά συναισθάνεται ότι όλο αυτό το κατάντημα, οφείλεται στις αμαρτίες του λαού οι οποίες παρόργισαν τον Θεό˙ ἐπάρας κατέῤῥαξάς με˙με σήκωσες ψηλά και με σύντριψες στην Γη.  Όπως ένα πήλινο δοχείο το σηκώνει κάποιος ψηλά και στη συνέχεια το ρίχνει στη γη για να συντριβεί και να σκορπιστεί εδώ και εκεί, έτσι συνέβη με τον Ισραηλιτικό λαό.  Σηκώθηκε ψηλά ο λαός, ξεριζώθηκε δηλαδή από την χώρα του, και κατόπιν τινάχτηκε και συνετρίβει σε αλλόφυλη γη, ἀπὸπροσώπου τῆςὀργῆς σου καὶτοῦθυμοῦσου,ὅτιἐπάρας κατέῤῥαξάς με.

Δεν είναι όλο το μοτίβο του Ψαλμού θλιβερό, σε κάποιο στίχους εκφράζεται η γλυκιά ελπίδα ότι ο Κύριος θα κάνει έλεος και θα οικτηρίσει την Σιών, ακούωντας τις προσευχές των μετανοημένων και ταπεινών δούλων του˙ἐπέβλεψενἐπὶτὴν προσευχὴν τῶν ταπεινῶν.   

Ο ποιητής του Ψαλμού ποθεί να του χαρίσει ο Θεός μακρά έτη, ώστε να προλάβει  την ευλογημένη ημέρα της επανόδου του λαού στην γη των πατέρων του.  Μην με πάρεις στη μέση της ζωής μου, δώσε παράταση στον χρόνο της ζωής μου, μάκρυνε τις ημέρες μου, εσύ ζεις έτη ατελείωτα από γενεά σε γενεά,μὴἀναγάγῃς μεἐνἡμίσειἡμερῶν μου·ἐν γενεᾷ γενεῶν τὰἔτη σου, στίχος 25^ος.

Εδώ υπάρχει ένας ωραίος αντιθετικός λόγος.  Εμείς οι άνθρωποι ζούμε λίγα έτη, εσύ ο Κύριος, ζεις από γενεά σε γενεά, τα έτη σου δεν τελειώνουν, κάνε έλεος, και χάρισε μου μερικά χρόνια, για να προλάβω την απελευθέρωση του λαού μου.

ΟΘεοδώρητος Κύρουστο ωραίο και μεγάλο έργο του,ερμηνεία εις τους Ψαλμούς, σχολιάζοντας τον 25^οστίχο παρατηρεί:Εν γενεά γενεών τα έτη Σου, Συ γαρ απέραντον έχεις το είναι, και ράδιον(εύκολο) Συ, και τους άλλους μακροβίους εργάσασθαι.
Σε σένα που ζεις απέραντο χρόνο, και έχεις απέραντη ύπαρξη, είναι πολύ εύκολο να χαρίσεις σε κάποιους ανθρώπους πολλά χρόνια, και να τους καταστήσεις μακρόβιους.  Εσύ Θεέ μου έχεις χιλιάδες, μυριάδες, ατελείωτα έτη ζωής, δώσε μου λοιπόν και εμένα τριάντα, πενήντα, εξήντα χρόνια ακόμη, για να προλάβω την επιστροφή στην Σιών.

Καθώς ο λόγος ανεφέρθη στα προσόντα του Θεού, έγινε στην συνέχεια πιο θεολογικός και ποιο ωραίος, μεγαλοπρεπής θεολογικός λόγος, εσύ Κύριε στην αρχή, θεμελίωσες την Γη και έργα των δικών σου χειρών είναι οι ουρανοί, αυτοί θα απολεσθούν ενώ εσύ διαμένεις αμετάβλητος, αυτοί θα παλιώσουν σαν ρούχο που φορούμε και σαν επανωφόρι θα τους τυλίξεις και θα αλλάξουν, εσύ όμως είσαι πάντοτε ο ίδιος και τα έτη σου δεν θα εξαντληθούν.

Ο Θεός είναι δημιουργός του ουρανού και της Γης, αλλά τα δημιουργήματά του, ολόκληρο το Σύμπαν, κάποια μελλοντική ημέρα θα χαλάσουν και θα χάσουν τη σημερινή μορφή.
Με την επέμβαση του Θεού θα αλλαγούν και θα πάρουν άλλο σχήμα.
ΟΘεός όμως δεν υπόκειται σε μεταβολέςπάντοτε παραμένει ο ίδιος, ο αυτός,σὺδὲὁαὐτὸς εἶ, όπως λέγει και ο Ιερός Χρυσόστομος στην ευχή της αναφοράςαεί ων, ωσαύτως ων,
Ο Θεός είναι επίσηςαιώνιος, παντοτινός, χωρίς χρονικούς περιορισμούς, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος,σὺδὲὁαὐτὸς εἶ, καὶτὰἔτη σου οὐκἐκλείψουσιν.
Δεν υπάρχει περίπτωση προχωρώντας προς το μέλλον, να ελαττωθούν τα έτη του Θεού και κάποτε να τελειώσουν, είναι αιώνιος, ατελεύτητος. 

Τώρα ας ελέγξουμε κάποιες φράσεις του Ψαλμού, στην αρχή διαβάζουμε,Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, στο 13^οστίχο,συ δε Κύριε, εις τον αιώνα μένεις, στον 16^οστίχο,καὶφοβηθήσονται τὰἔθνη τὸὄνομάσου, Κύριε, στον 17^οστίχο,ότι οικοδομήσει Κύριος την Σιών, στον 20^οστιχο, Κύριοςἐξ οὐρανοῦἐπὶτὴν γῆνἐπέβλεψε, στον 22^οστίχο,τοῦἀναγγεῖλαιἐν Σιὼν τὸὄνομα Κυρίου,στον 23^οστίχο, συναχθῆναι........βασιλεῖς τοῦδουλεύειν τῷΚυρίῳ.

Σε όλες αυτές τις φράσεις αν λάβουμε υπ' όψιν μας το Εβραϊκό πρωτότυπο, θα διαπιστώσουμε, ότι με το όνομα Κύριος, αποδίδεται το όνομαΓιαχβέ.
Γιαχβέ ας εισακούσεις την προσευχή μου, εσύ Γιαχβέ διαμένεις αιώνια, ο Γιαχβέ κοίταξε από τον ουρανό προς την Γη, και λοιπά και λοιπά. 

Όπως έχουμε πει και άλλη φορά,Γιαχβέείναι τοΤετραγράμματονόνομα του Θεού, του αληθινού Θεού στον οποίον πίστεψαν ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, και όλοι οι απόγονοί τους.
Όπου συναντάται στην Γραφή αυτό το όνομα, δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωσις να μην αφορά τον αληθινό Θεό, τονΓιαχβέ.
Ορισμένες φορές συναντάται συντετμημένο,Γιάχ. Έτσι λέμεΧαλελού Γιάχ,αλληλού-ια, δηλαδήαινείτε τον Κύριον.

Λοιπόν στον εν λόγω ψαλμό, τον 101^ο, υπάρχει ο Γιαχβέ στον οποίο προσεύχεται με πόνο ψυχής ο ταλαιπωρημένος και πικραμένος από την Βαβυλώνια αιχμαλωσία Ισραηλίτης.
Υπάρχει ο Γιαχβέ στον οποίο στρέφονται όλες οι ελπίδες των εξόριστων Ιουδαίων για επάνοδο στην πατρική γη, υπάρχει ο Γιαχβέ ο οποίος σύμφωνα με τους τελευταίους στίχους δημιούργησε τον ουρανό και την Γη και ο οποίος είναι όχι μόνο αμετάβλητος αλλά και αιώνιος. 

Ποιος είναι αυτός ο Γιαχβέ; 
Σε ποιον Γιαχβέ ομιλεί ο θλιμμένος Ιουδαίος; είναι ο Πατέρας; είναι ο Υιός; είναι το Άγιο Πνεύμα; 

Την απάντησή, μας την δίνει ο Απόστολος Παύλος.  Μελετώντας την περικοπή,Εβραίους α' 10-12, διαπιστώνουμεότι ο Γιαχβέ του 101^ουΨαλμού, είναι ο Υιός του Θεού.
Τα λόγια,κατ᾿ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆνἐθεμελίωσας, καὶἔργα τῶν χειρῶν σούεἰσιν οἱοὐρανοί· σὺδὲὁαὐτὸς εἶ, καὶτὰἔτη σου οὐκἐκλείψουσιν.   Αυτά τα λόγια αφορούν το πρόσωπο του Υιού.

Η συνάφεια του λόγου του αποστόλου Παύλου έχει ως εξής:μην νομίσετε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ένας άγγελος, αν ήταν άγγελος δεν θα τον αποκαλούσε η Γραφή δημιουργό αιώνιο Γιαχβέ, τέτοια λόγια δεν πάνε στους αγγέλους, σε αυτούς πάνε άλλα λόγια, όπως εκείνα του 103^ουΨαλμού, αυτός που κάνει τους αγγέλους Του σαν τους άνεμους και τους λειτουργούς Του φλόγα πύρινη, παράβαλε Εβραίους α'7, προς μεν τους αγγέλους λέγει, έτσι γράφει ο Απόστολος και προσθέτει τον 4^οστίχο του 103^ουΨαλμούὁποιῶν τοὺςἀγγέλους αὐτοῦπνεύματα καὶτοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦπυρὸς φλόγα,  ποιο κάτω παραπέμπει σε τρεις Ψαλμούς, σημειώνοντας ότι αυτές οι παραπομπές, δεν αφορούν τους αγγέλους, αλλά τον Υιόν, είπε προηγουμένως: και προς μεν τους αγγέλους λέγει, τώρα σημειώνει: προς δε τον Υιόν λέγει, και παραθέτει καταρχήν στίχους από τον 44^οΨαλμό. 

Αυτοί οι στίχοι διακηρύττουν ότι ο Υιός είναι αληθινός Θεός, δίκαιος Θεός, καθήμενος σε αιώνιο βασιλικό θρόνο.
Μετά από αυτή την παραπομπή γράφει το "και" για να παραπέμψει και στον Ψαλμό που εξετάζουμε, τον 101^ο, δηλαδή και τα προηγούμενα, από τον 44^οΨαλμό, και τα επόμενα από τον 101^ο Ψαλμό, αναφέρονται στον Υιό.

Αλλά όπως είδαμε στον 101^ο πρώτο Ψαλμό υπάρχει έξη φορές το όνομα Γιαχβέ, με άλλα λόγια ο Υιός του Θεού σε ετούτον τον Ψαλμό, ονομάζεται έξι φορές Γιαχβέ. 

Εφόσον λοιπόν ο Υιός είναι Γιαχβέ, γιατί οι διάφοροι αιρετικοί όπως λόγου χάριν οι μάρτυρες του Ιεχωβά ισχυρίζονται ότι είναι κτίσμα; 
Μπορεί σύμφωνα με τα δεδομένα της Βίβλου να αποδοθεί σε κάποιο κτίσμα το όνομα το Τετραγράμματο;
Μπορεί να χαρακτηρισθεί ένα κτίσμα ως αναλλοίωτος και αιώνιος Θεός;σὺδὲὁαὐτὸς εἶ, καὶτὰἔτη σου οὐκἐκλείψουσιν; 
Μπορεί σε ένα κτίσμα να πει ο ευσεβής Ιουδαίοςκατ᾿ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆνἐθεμελίωσας, καὶἔργα τῶν χειρῶν σούεἰσιν οἱοὐρανοί;

Αυτό έλειπε τα κτίσματα να μετατραπούν σε κτίστη.... 

Όποιος με καθαρή καρδιά και καθαρό μυαλό μελετήσει τον 101^οΨαλμό και παράλληλα το πρώτο Κεφάλαιο της προς Εβραίους Επιστολής θα το δει ολοκάθαρο, ότι ο Υιός είναι Γιαχβέ, όπως είναι και ο Πατήρ, όπως και το Άγιον Πνεύμα. 
Καταλαβαίνετε τώρα πόσο μεγάλη βλασφημία είναι να κατατάσσουν οι αιρετικοί τον Υιό του Θεού στα κτίσματα ;;  Αν κάποιος προσφωνήσει ένα Στρατηγό, δεκανέα, είναι πράγμα απαράδεκτο.  Αν τον Αρχιστράτηγο τον θεωρήσει απλό στρατιώτη, αυτό είναι ακόμη πιο απαράδεκτο.  Αυτά όμως δεν μπορούν να συγκριθούν με το κακό που κάνουν οι αιρετικοί.
Τον αιώνιο Υιό του Θεού, τον Παντοδύναμο, τον Δημιουργό του Σύμπαντος,τον Γιαχβέ, τον κατεβάζουν στο επίπεδο των κτισμάτων !Συγκεκριμένα, στο επίπεδο των αγγέλων ! Τον κατατάσσουν στα όντα, που κάποτε βρίσκονταν στην ανυπαρξία !
Πιο μεγάλη βλασφημία από αυτή, δεν μπορεί να υπάρξει ! Εκείνον που είναι έξω από τα όρια του τόπου και του χρόνου, τον κάνουν κτίσμα, δηλαδή τον εγκλείουν στα δεσμά του τόπου και του χρόνου.

Μπορεί να ακούσουμε από τα χείλη των Ιεχωβιτών ‘'εμείς τον αγαπούμε τον Χριστό, είναι Κύριος μας, εκτελούμε τις εντολές του" αυτό μοιάζει με κωμικό.Φαντάσου κάποιος να κάνει τον Στρατηγό, δεκανέα, και να του λέει, ότι τον αγαπά, και τον σέβεται, και τον υπακούει...

Συνιστούμε στους ακροατές μας να μελετήσουν αργά και προσεκτικά τον 101^οψαλμό, και να εννοούν πίσω από τις λέξεις Γιαχβέ στο Εβραϊκό, Κύριος στην Ελληνική μετάφραση, το πρόσωπο του Υιού του Θεού. 
Κατ᾿ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆνἐθεμελίωσας, καὶἔργα τῶν χειρῶν σούεἰσιν οἱοὐρανοί· εσύ Υιέ του Θεού, στην αρχή, δημιούργησες τον κόσμο.
Υπάρχουν δισεκατομμύρια γαλαξίες που πλησιάζουν το τρισεκατομμύριο και ο κάθε ένας από αυτούς έχει δισεκατομμύρια άστρα, όλα αυτά εσύ τα δημιούργησες. 

Με τέτοιους διαλογισμούς νιώθουμε το μεγαλείο του Υιού του Θεού αυτό που οι αιρετικοί το απορρίπτουν.  Και δεν είναι μόνο ο Υιός του Θεού δημιουργός του Σύμπαντος, αλλά και Κυβερνήτης του,φέρων τε τὰπάντα τῷρήματι τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. Και αυτή η φράσις ευρίσκεται στο πρώτο κεφάλαιο της προς Εβραίους Επιστολής, και σημαίνει, ο Υιός του Θεού βαστάζει, περιφέρει, και κυβερνά τα πάντα, με το παντοδύναμο πρόσταγμα Του. 

Όπως με ένα λόγο δημιούργησε τα πάντα, έτσι και με ένα λόγο τα διακυβερνά. Δεν πρόκειται για λόγο ανθρώπων, αγγέλων, κτισμάτων, αν ήταν τέτοιος λόγος δεν θα μπορούσε να διαθέτει παντοδυναμία και να κατευθύνει τα Σύμπαντα,φέρων τε τὰπάντα, αφού υπάρχει η λέξις πάντα, αντιλαμβανόμαστε ότι από το ένα μέρος έχουμε όλα τα δημιουργήματα, και από το άλλο, τον Δημιουργό τους και συντηρητή τους.

Αυτή είναι η Ορθόδοξος πίστις, αυτό είναι το ποτήρι με το καθαρό νερό, τα ποτήρια των αιρετικών έχουν θολό νερό.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://panosrs.blogspot.com/2009_01_01_archive.htmlΟΠΟΥ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ

Read more:http://www.egolpion.net/101_psalmos.el.aspx#ixzz2jmvQJL8M

Η Αγιότητα του Χρυσοστόμου Σμύρνης

   

Η Αγιότητα του Χρυσοστόμου Σμύρνης

Του Πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Δορμπαράκη

      Δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με τις ενστάσεις που έχουν διατυπωθεί κατά της αγιότητος του εθνομάρτυρα και ιερομάρτυρα αγ. Χρυσοστόμου Σμύρνης. Ασφαλώς αυτοί που τις διατυπώνουν κάποιους λόγους επικαλούνται μέσα στην καλοπροαίρετη αναμφίβολα διάθεσή τους να διαφυλάξουν τον τρόπο που η Ορθόδοξη Εκκλησία μας διακηρύσσει την αγιότητα των εξαιρέτων μελών της. Για εμάς και για τους περισσοτέρους χριστιανούς, και μάλιστα τους έχοντες σχέση με τα αγιασμένα χώματα της Μικρασιατικής γης, δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Για εμάς ο άγιος Χρυσόστομος αποτελεί σύμβολο αγάπης προς τον Θεό και χρέους προς την πατρίδα, δεδομένου μάλιστα ότι εκπροσωπεί όλους τους πεσόντες και αναιρεθέντες ποικιλοτρόπως κατά τη Μικρασιατική καταστροφή, κάτι που αποδεικνύεται περίτρανα από την ιδιαίτερη αγάπη που τρέφουν προς αυτόν όλοι οι Μικρασιάτες, έκφραση της οποίας αποτελούν τα διαρκώς πυκνούμενα γι' αυτόν βιβλία που εκδίδονται, τα ποιήματα που γράφονται, τα αφιερώματα που γίνονται κάθε χρόνο στη μνήμη του, οι προτομές που φιλοτεχνούνται σε περιοχές που υπάρχουν και ζουν Μικρασιάτες, οι ναοί που κτίζονται στη μνήμη του.

Κι είναι ευκαιρία, με το αφιέρωμα τούτο, να τονίσουμε για μια ακόμη φορά την αγιότητα του μαρτυρικού ιεράρχη, γιατί αποδεικνυόμενη αυτή ιδίως από τις τελευταίες στιγμές της ζωής του γίνεταιφάροςκαι οδοδείκτης για όλους μας, κληρικούς και λαϊκούς. Είναι όντως συγκλονιστικές οι περιγραφές του τέλους του κι είναι σα να διαβάζουμε και πάλι από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων τις τελευταίες στιγμές του πρωτομάρτυρα καιαρχιδιακόνου Στεφάνου. Τις περιγραφές αυτές κάνει όχι ένας απλός άνθρωπος, του οποίου ίσως μπορούμε να αμφισβητήσουμε την ακρίβεια των λόγων του, ούτε κι ένας ραψωδός που μεγεθύνει τα γεγονότα στην εξιστόρησή τους, αλλά ένας επιστήμονας, αυτόπτης συγκλονιστικού γεγονότος, ο ακαδημαϊκός καθηγητήςΓεώργιος Μυλωνάς, και μάλιστα σε ομιλία του επίσημη, στις 14 Δεκεμβρίου 1982, στην Ακαδημία Αθηνών. Παραθέτουμε αυτούσια τα τελευταία λόγια της ομιλίαςαυτής:

«Θα μου επιτρέψετε να τελειώσω την ομιλία μου με μία προσωπική μαρτυρία, που για πρώτη φορά εξομολογούμαι.» Κατά τις τελευταίες ημέρες του Σεπτεμβρίου 1922μία ομάδα φοιτητών του International College τηςΣμύρνης και εγώ βρεθήκαμε φυλακισμένοι σε απαίσιουπόγειο, σ' ένα από τα μπουντρούμια του Διοικητηρίου της Σμύρνης. Σ' αυτό ήταν ασφυκτικά στριμωγμένοι Έλληνες Χριστιανοί αιχμάλωτοι, μάλλον άνθρωποιπροωρισμένοι για θάνατο. Τις βραδυνές ώρες φύλακεςμ' επικεφαλής Τουρκοκρήτα παρελάμβανον θύματαπου ετυφεκίζοντο. Στις 5 το απόγευμα της τελευταίας ημέρας του θλιβερού Σεπτεμβρίου, ο Τουρκοκρήςεκείνος με διέταξε να τον ακολουθήσω στην αυλή.

«Είσαι δάσκαλος;» με ρωτά. «Αυτήν την τιμή είχα» του απαντώ. «Και οι άλλοι που ήσαν μαζί σου είναι φοιτητές;» - «Ναί», του λέγω. «Γρήγορα μάζεψέ τους καιφέρε τους εδώ». - «Ελάτε μαζί μου έξω», λέγω στους συντρόφους μου. «Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα μας. Εμπρός με θάρρος».

Ποια ήταν η έκπληξή μας όταν ακούσαμε τον Τούρκο-Κρητικό να λέει: «Δεν θα σάς σκοτώσω, θα σάς σώσω. Απόψε θα θανατωθούν όλοι όσοι είναι στο μπουντρούμι, γιατί έφεραν και άλλους που δεν έχουμε χώρο να τους στοιβάξουμε. Θα σάς σώσω σήμερα, γιατί ελπίζω αυτό να με βοηθήσει να λησμονήσω μία τρομερή σκηνή που αντίκρυσαν τα μάτια μου, σκηνή στην οποία έλαβα μέρος».

Και συνέχισε «Παρακολούθησα το χάλασμα του Δεσπότη σας.Ήμουν μ' εκείνους που τον τύφλωσαν, που του ‘βγάζαν τα μάτια και αιμόφυρτο, τον έσυραν από τα γένεια και τα μαλλιά στα σοκάκια του Τουρκομαχαλά, τον ξυλοκοπούσαν, τον έβριζαν και τον πετσόκοβαν.Βαθειά εντύπωση μου έκανε και αξέχαστος παραμένει η στάση του. Στα μαρτύρια που τον υπέβαλαν δεν απήντα με φωνές, με παρακλήσεις, με κατάρες.

»Το πρόσωπό του το κατάχλωμο, το σκεπασμένο με το αίμα των ματιών του, το πρόσωπό του είχε εστραμμένο προς τον Ουρανό και διαρκώς κάτι ψιθύριζε που δεν ηκούετο πέρα από την περιοχή του. Ξέρεις εσύ, δάσκαλε, τι έλεγε;» - «Ναί ξέρω» του απήντησα. «Έλεγε: Πάτερ Άγιε, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». - «Δεν σε καταλαβαίνω, δάσκαλε, μά δεν πειράζει. Από καιρού σε καιρό, όταν μπορούσε, ύψωνε κάπως το δεξί του χέρι και ευλογούσε τους διώκτες του. Κάποιος πατριώτης μου αναγνωρίζει την χειρονομία της ευλογίας, μανιάζει, μανιάζει και με το τρομερό μαχαίρι του κόβει και τα δυο χέρια του Δεσπότη.Εκείνος σωριάστηκεστη ματωμένη γη με στεναγμό που φαινόταν ότι ήταν μάλλον στεναγμός ανακουφίσεως παρά πόνου. Τόσο τον λυπήθηκα τότε που με δυο σφαίρες στο κεφάλι τον αποτελείωσα. Αυτή είναι η ιστορία μου. Τώρα που σάς την είπα ελπίζω πως θα ησυχάσω. Γι' αυτό σάς χάρισα τη ζωή». «Και που τον έθαψαν;» ρώτησα με αγωνία. «Κανείς δεν ξέρει που έρριξαν το κομματιασμένο του κορμί»».

     Αυτή είναι η μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα, που φανερώνει, όπως είπαμε, το μέγεθος της αγιότητας του μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου, αφού στην πίστη μας την ορθόδοξηεκείνο που αποτελεί αποδεικτικό μεγάλης αγιότητας είναι η αγάπη που απλώνεται και προς τον εχθρό.Και τίποτε να μην ξέραμε για τον άγιο Χρυσόστομο, και μύρια όσα να του έχουν καταλογιστεί, το τέλος του είναι εκείνο που φανερώνει την εσωτερική, της καρδιάς του, ποιότητα.Κι ο άγιος Χρυσόστομοςσαν τον Χριστό, σαν τον άγιο Στέφανο, σαν τους αποστόλους και όλους τους άγιους μάρτυρες ευλογεί τους διώκτες του και προσεύχεται γι' αυτούς.Μόνον όποιος διακατέχεται πλούσια από αυτό το πνεύμα του Χριστού ξέρουμε ότι ανήκει σ' Εκείνον και προεκτείνει την αγιότητα Εκείνου.«Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων;»

Δεν θέλουμε να μακρηγορήσουμε.Τα πράγματα μιλούν από μόνα τους. Ας επιτραπεί όμως ως κατακλείδα στη μικρή αυτή αναφορά να μεταφέρουμε ένα απόσπασμα από ένα ποίημα που έχει γραφεί ακριβώς για τον άγιο:

Στον άγιο Χρυσόστομο Σμύρνης

Ό,τι θεριά ‘νθρωπόμορφα * δε βλέπαν και δε νιώθαν,

το ‘δαν τα δέντρα, τα πουλιά * ο ήλιος και το χώμα:

τ' άγιο κορμί που κείτουνταν * ακρωτηριασμένο,

με πύριν' όμως την ψυχή * και με αγάπης χρώμα!

Τα χείλη του ψιθύριζαν * βαμμένα μέσ' στο αίμα,

- την ώρα που του ρολογιού * οι δείκτες σταματούσαν -

κείνο που πήρ' ο άνεμος * με δέος και με φόβο,

για να το φέρει όπου γης * και δάκρυα ξεσπούσαν.

«Πατέρα, τη συχώρηση * δώσ' τους, μη τους γδικιέσαι,

Γιατί δεν ξέρουνε κι αυτοί * σαν τότε οι εχθροί Σου»,

λέγαν τα χείλη τ' άγια * του Χρυσοστόμου Σμύρνης,

λίγο πριν φύγει του η ψυχή * σώμα ψυχή χωρίσουν!

Εσείστηκαν οι ουρανοί * απ' τη βαθειά αγάπη

κι ευθύς εφάνη ο Χριστός * που ‘σκυψε κεί σιμά του.

«Δούλε καλέ και αγαθέ, * μην τον φοβάσαι διόλου

όποιον σου παίρνει τη ζωή * μικρό τ' ανάστημά του»!

Κι έφυγε ο Χρυσόστομος * ο της θυσίας άγιος

Μά άφησε το σώμα του * τη γη μας να λιπαίνει.

Από ψηλά τώρα θωρεί * κι από την προτομή του

θυμίζοντας το χρέος μας *

(Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία - Σεπτ.2009)

Read more:http://www.egolpion.net/agiotita_xrusostomou.el.aspx#ixzz2jmppxM2i