ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΟΝ 101ο ΨΑΛΜΟ

 

 

ΑΝΤΙΑΙΡΕΤΙΚΟΣ ΠΕΡΙΠΑΤΟΣ ΣΤΟΝ 101^οΨΑΛΜΟ

+Αρχιμ. .ΔΑΝΙΗΛ ΓΟΥΒΑΛΗΣ

(Απομαγνητοφωνημένη ομιλία του μακαριστού πατρός)

Τὴν αἰχμαλωσίαν Σιών, σὺἐξείλουἐκ Βαβυλῶνος κἀμὲἐκ τῶν παθῶν, πρὸς ζωήνἕλκυσον Λόγε.Ἐν τῷΝότῳοἱσπείροντες δάκρυσινἐνθέοις, θεριοῦσι στάχυας,ἐν χαρᾷἀειζωΐας.

ἉγίῳΠνεύματι, πᾶσαἀγαθοδωρία,ὡς ΠατρὶκαὶΥἱῷσυναστράπτει,ἐνᾧτὰπάντα ζῇκαὶκινεῖται.Ἐὰν μὴΚύριος οἰκοδομήσῃοἶκον τῶνἀρετῶν, μάτην κοπιῶμεν, τὴν δὲψυχὴν σκέποντος, οὐδεὶςἡμῶν πορθεῖται τὴν πόλιν.

Τοῦκαρποῦτῆς γαστρός, τῷΠνεύματι υἱοποιητῶς σοι τῷΧριστῷ,ὡς ΠατρὶοἱἍγιοι πάντοτέεἰσι.ἉγίῳΠνεύματι,ἐνθεωρεῖται πᾶσαἁγιότης σοφία, οὐσιοῖπᾶσαν γὰρ κτίσιν, αὐτῷλατρεύσωμεν. Θεὸς γάρ,ὡς Πατρίτε καὶΛόγῳ.

      Ο ψαλμός αυτός δεν δείχνει εκ πρώτης όψεως σαν θεολογικός και αντιαιρετικός. Αφού φαίνεται σαν Ψαλμός μετανοίας. Μάλιστα οι μελετητές του Ψαλτηρίου γνωρίζουν ότι υπάρχει μια ομάδα ψαλμών που χαρακτηρίζονται ωςψαλμοί μετάνοιας.Σαν 5^οςψαλμός μετανοίας θεωρείτε ετούτος, ο 101^ος.
Δηλαδή, εδώ παρουσιάζεται ένας ταλαίπωρος Ισραηλίτης, που ζει την αιχμαλωσία της Βαβυλώνος, μακριά από την Αγία πόλη, με κατεστραμμένο τον άγιο ναό της, συνειδητοποιεί την κατάσταση την δική του και τον ομοεθνών του, και γεμάτος πόνο και απελπισία συνθέτει ένα πονεμένο ποίημα μια προσευχή γεμάτη θλίψη.

Προσευχὴτῷπτωχῷ,ὅτανἀκηδιάσῃκαὶἐναντίον Κυρίουἐκχέῃτὴν δέησιν αὐτοῦ. 

Πρόκειται για την επιγραφή του ψαλμού,ακηδιώ εδώ σημαίνει γεμίζω θλίψη και μελαγχολία. Προσευχή ενός δυστυχούς ανθρώπου, όταν μελαγχολήσει και στραφεί προς τον Κύριο και εκχύσει ενώπιον του όλο το παράπονό του.
Η θλίψις του εξόριστου Ισραηλίτου επιτείνεται από τους χλευασμούς των Βαβυλωνίων, οι οποίοι ενεργούντο επί καθημερινής βάσεως, συνεχώς και ακαταπαύστως.Όλην την ημέραν ονείδιζόν με οι εχθροί μου, στίχος 9^ος.

Εσείς είστε Ισραηλίτες, εσείς πιστεύετε ότι ο δικός σας Θεός είναι ο αληθινός, ενώ οι δικοί μας, ο Μαρντούκ, ο Ανού, η Ισταρ, είναι ψεύτικοι. Εσείς θεωρείτε τον δικό σας Θεό τον Γιαχβέ δυνατό και τους δικούς μας αδύνατους και ανύπαρκτους.  Που είναι ο αληθινός και δυνατός Θεός σας; Γιατί σας άφησε να περιπέσετε σε τέτοια χάλια;  Δεν του λέτε να δείξει την δύναμη του και να σας σηκώσει όρθιους; 

Αυτοί οι ονειδισμοί και οι εμπαιγμοί έμοιαζαν με μαχαιριές που πλήγωναν την ψυχή του.  Το μόνο που του απέμεινε ήταν να κλαίει,ἐγενήθηνὡσεὶνυκτικόραξἐν οἰκοπέδῳ, στίχος 7^ος, δηλαδή κατάντησα σανκλαψοπούλιπου την νύχτα βγάζει θρηνώδεις κραυγές μέσα σε ερειπωμένο και ρημαγμένο σπίτι.  Αυτό θέλει να πει, ότι τον ταλαίπωρο Ισραηλίτη, τις νύχτες δεν τον έπιανε ύπνος, μέσα στο νυχτερινό σκοτάδι, που συμβόλιζε το σκοτάδι που είχε πέσει σε ολόκληρο το έθνος του, έκλαιγε και θρηνούσε, έβγαζε θρηνώδεις κραυγέςωσεί νυκτικόραξ.
Διαβάζουμε στα λεξικά: Νυκτικόραξ: είδος κόρακος κράζοντος κατά το διάστημα της νυκτός, νυχτοκόρακας.

Όταν ήμουν μικρός στην πατρίδα μου, σε ένα ορεινό χωριό της Παρνασίδος, άκουγα τις νύχτες κλαψοπούλια.  Μάλιστα μια φορά από ένα λόφο ή μάλλον βουναλάκι, που λέγεται Άη Λιάς, γεμάτο έλατα και με ένα εξωκλήσι του προφήτου Ηλία στο κέντρο, κάποια νύχτα ακούγονταν κάποιες θρηνώδεις φωνές ασυνήθιστες.  Δίπλα μου βρισκόταν η γιαγιά μου, την ρώτησα : "Τι είναι αυτό;"  Μου απάντησε : "Είναι αγριοκόκορας, κλαψοπούλι".

Με αυτήν την χαρακτηριστική έκφραση,ἐγενήθηνὡσεὶνυκτικόραξἐν οἰκοπέδῳ, ο ευσεβής Ισραηλίτης, εκφράζει την τραγική και αξιολύπητη κατάσταση του Ιουδαϊκού έθνους στον καιρό της Βαβυλώνιου αιχμαλωσίας.  Φυσικά συναισθάνεται ότι όλο αυτό το κατάντημα, οφείλεται στις αμαρτίες του λαού οι οποίες παρόργισαν τον Θεό˙ ἐπάρας κατέῤῥαξάς με˙με σήκωσες ψηλά και με σύντριψες στην Γη.  Όπως ένα πήλινο δοχείο το σηκώνει κάποιος ψηλά και στη συνέχεια το ρίχνει στη γη για να συντριβεί και να σκορπιστεί εδώ και εκεί, έτσι συνέβη με τον Ισραηλιτικό λαό.  Σηκώθηκε ψηλά ο λαός, ξεριζώθηκε δηλαδή από την χώρα του, και κατόπιν τινάχτηκε και συνετρίβει σε αλλόφυλη γη, ἀπὸπροσώπου τῆςὀργῆς σου καὶτοῦθυμοῦσου,ὅτιἐπάρας κατέῤῥαξάς με.

Δεν είναι όλο το μοτίβο του Ψαλμού θλιβερό, σε κάποιο στίχους εκφράζεται η γλυκιά ελπίδα ότι ο Κύριος θα κάνει έλεος και θα οικτηρίσει την Σιών, ακούωντας τις προσευχές των μετανοημένων και ταπεινών δούλων του˙ἐπέβλεψενἐπὶτὴν προσευχὴν τῶν ταπεινῶν.   

Ο ποιητής του Ψαλμού ποθεί να του χαρίσει ο Θεός μακρά έτη, ώστε να προλάβει  την ευλογημένη ημέρα της επανόδου του λαού στην γη των πατέρων του.  Μην με πάρεις στη μέση της ζωής μου, δώσε παράταση στον χρόνο της ζωής μου, μάκρυνε τις ημέρες μου, εσύ ζεις έτη ατελείωτα από γενεά σε γενεά,μὴἀναγάγῃς μεἐνἡμίσειἡμερῶν μου·ἐν γενεᾷ γενεῶν τὰἔτη σου, στίχος 25^ος.

Εδώ υπάρχει ένας ωραίος αντιθετικός λόγος.  Εμείς οι άνθρωποι ζούμε λίγα έτη, εσύ ο Κύριος, ζεις από γενεά σε γενεά, τα έτη σου δεν τελειώνουν, κάνε έλεος, και χάρισε μου μερικά χρόνια, για να προλάβω την απελευθέρωση του λαού μου.

ΟΘεοδώρητος Κύρουστο ωραίο και μεγάλο έργο του,ερμηνεία εις τους Ψαλμούς, σχολιάζοντας τον 25^οστίχο παρατηρεί:Εν γενεά γενεών τα έτη Σου, Συ γαρ απέραντον έχεις το είναι, και ράδιον(εύκολο) Συ, και τους άλλους μακροβίους εργάσασθαι.
Σε σένα που ζεις απέραντο χρόνο, και έχεις απέραντη ύπαρξη, είναι πολύ εύκολο να χαρίσεις σε κάποιους ανθρώπους πολλά χρόνια, και να τους καταστήσεις μακρόβιους.  Εσύ Θεέ μου έχεις χιλιάδες, μυριάδες, ατελείωτα έτη ζωής, δώσε μου λοιπόν και εμένα τριάντα, πενήντα, εξήντα χρόνια ακόμη, για να προλάβω την επιστροφή στην Σιών.

Καθώς ο λόγος ανεφέρθη στα προσόντα του Θεού, έγινε στην συνέχεια πιο θεολογικός και ποιο ωραίος, μεγαλοπρεπής θεολογικός λόγος, εσύ Κύριε στην αρχή, θεμελίωσες την Γη και έργα των δικών σου χειρών είναι οι ουρανοί, αυτοί θα απολεσθούν ενώ εσύ διαμένεις αμετάβλητος, αυτοί θα παλιώσουν σαν ρούχο που φορούμε και σαν επανωφόρι θα τους τυλίξεις και θα αλλάξουν, εσύ όμως είσαι πάντοτε ο ίδιος και τα έτη σου δεν θα εξαντληθούν.

Ο Θεός είναι δημιουργός του ουρανού και της Γης, αλλά τα δημιουργήματά του, ολόκληρο το Σύμπαν, κάποια μελλοντική ημέρα θα χαλάσουν και θα χάσουν τη σημερινή μορφή.
Με την επέμβαση του Θεού θα αλλαγούν και θα πάρουν άλλο σχήμα.
ΟΘεός όμως δεν υπόκειται σε μεταβολέςπάντοτε παραμένει ο ίδιος, ο αυτός,σὺδὲὁαὐτὸς εἶ, όπως λέγει και ο Ιερός Χρυσόστομος στην ευχή της αναφοράςαεί ων, ωσαύτως ων,
Ο Θεός είναι επίσηςαιώνιος, παντοτινός, χωρίς χρονικούς περιορισμούς, χωρίς αρχή και χωρίς τέλος,σὺδὲὁαὐτὸς εἶ, καὶτὰἔτη σου οὐκἐκλείψουσιν.
Δεν υπάρχει περίπτωση προχωρώντας προς το μέλλον, να ελαττωθούν τα έτη του Θεού και κάποτε να τελειώσουν, είναι αιώνιος, ατελεύτητος. 

Τώρα ας ελέγξουμε κάποιες φράσεις του Ψαλμού, στην αρχή διαβάζουμε,Κύριε εισάκουσον της προσευχής μου, στο 13^οστίχο,συ δε Κύριε, εις τον αιώνα μένεις, στον 16^οστίχο,καὶφοβηθήσονται τὰἔθνη τὸὄνομάσου, Κύριε, στον 17^οστίχο,ότι οικοδομήσει Κύριος την Σιών, στον 20^οστιχο, Κύριοςἐξ οὐρανοῦἐπὶτὴν γῆνἐπέβλεψε, στον 22^οστίχο,τοῦἀναγγεῖλαιἐν Σιὼν τὸὄνομα Κυρίου,στον 23^οστίχο, συναχθῆναι........βασιλεῖς τοῦδουλεύειν τῷΚυρίῳ.

Σε όλες αυτές τις φράσεις αν λάβουμε υπ' όψιν μας το Εβραϊκό πρωτότυπο, θα διαπιστώσουμε, ότι με το όνομα Κύριος, αποδίδεται το όνομαΓιαχβέ.
Γιαχβέ ας εισακούσεις την προσευχή μου, εσύ Γιαχβέ διαμένεις αιώνια, ο Γιαχβέ κοίταξε από τον ουρανό προς την Γη, και λοιπά και λοιπά. 

Όπως έχουμε πει και άλλη φορά,Γιαχβέείναι τοΤετραγράμματονόνομα του Θεού, του αληθινού Θεού στον οποίον πίστεψαν ο Αβραάμ, ο Ισαάκ, ο Ιακώβ, και όλοι οι απόγονοί τους.
Όπου συναντάται στην Γραφή αυτό το όνομα, δεν υπάρχει ουδεμία περίπτωσις να μην αφορά τον αληθινό Θεό, τονΓιαχβέ.
Ορισμένες φορές συναντάται συντετμημένο,Γιάχ. Έτσι λέμεΧαλελού Γιάχ,αλληλού-ια, δηλαδήαινείτε τον Κύριον.

Λοιπόν στον εν λόγω ψαλμό, τον 101^ο, υπάρχει ο Γιαχβέ στον οποίο προσεύχεται με πόνο ψυχής ο ταλαιπωρημένος και πικραμένος από την Βαβυλώνια αιχμαλωσία Ισραηλίτης.
Υπάρχει ο Γιαχβέ στον οποίο στρέφονται όλες οι ελπίδες των εξόριστων Ιουδαίων για επάνοδο στην πατρική γη, υπάρχει ο Γιαχβέ ο οποίος σύμφωνα με τους τελευταίους στίχους δημιούργησε τον ουρανό και την Γη και ο οποίος είναι όχι μόνο αμετάβλητος αλλά και αιώνιος. 

Ποιος είναι αυτός ο Γιαχβέ; 
Σε ποιον Γιαχβέ ομιλεί ο θλιμμένος Ιουδαίος; είναι ο Πατέρας; είναι ο Υιός; είναι το Άγιο Πνεύμα; 

Την απάντησή, μας την δίνει ο Απόστολος Παύλος.  Μελετώντας την περικοπή,Εβραίους α' 10-12, διαπιστώνουμεότι ο Γιαχβέ του 101^ουΨαλμού, είναι ο Υιός του Θεού.
Τα λόγια,κατ᾿ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆνἐθεμελίωσας, καὶἔργα τῶν χειρῶν σούεἰσιν οἱοὐρανοί· σὺδὲὁαὐτὸς εἶ, καὶτὰἔτη σου οὐκἐκλείψουσιν.   Αυτά τα λόγια αφορούν το πρόσωπο του Υιού.

Η συνάφεια του λόγου του αποστόλου Παύλου έχει ως εξής:μην νομίσετε ότι ο Ιησούς Χριστός είναι ένας άγγελος, αν ήταν άγγελος δεν θα τον αποκαλούσε η Γραφή δημιουργό αιώνιο Γιαχβέ, τέτοια λόγια δεν πάνε στους αγγέλους, σε αυτούς πάνε άλλα λόγια, όπως εκείνα του 103^ουΨαλμού, αυτός που κάνει τους αγγέλους Του σαν τους άνεμους και τους λειτουργούς Του φλόγα πύρινη, παράβαλε Εβραίους α'7, προς μεν τους αγγέλους λέγει, έτσι γράφει ο Απόστολος και προσθέτει τον 4^οστίχο του 103^ουΨαλμούὁποιῶν τοὺςἀγγέλους αὐτοῦπνεύματα καὶτοὺς λειτουργοὺς αὐτοῦπυρὸς φλόγα,  ποιο κάτω παραπέμπει σε τρεις Ψαλμούς, σημειώνοντας ότι αυτές οι παραπομπές, δεν αφορούν τους αγγέλους, αλλά τον Υιόν, είπε προηγουμένως: και προς μεν τους αγγέλους λέγει, τώρα σημειώνει: προς δε τον Υιόν λέγει, και παραθέτει καταρχήν στίχους από τον 44^οΨαλμό. 

Αυτοί οι στίχοι διακηρύττουν ότι ο Υιός είναι αληθινός Θεός, δίκαιος Θεός, καθήμενος σε αιώνιο βασιλικό θρόνο.
Μετά από αυτή την παραπομπή γράφει το "και" για να παραπέμψει και στον Ψαλμό που εξετάζουμε, τον 101^ο, δηλαδή και τα προηγούμενα, από τον 44^οΨαλμό, και τα επόμενα από τον 101^ο Ψαλμό, αναφέρονται στον Υιό.

Αλλά όπως είδαμε στον 101^ο πρώτο Ψαλμό υπάρχει έξη φορές το όνομα Γιαχβέ, με άλλα λόγια ο Υιός του Θεού σε ετούτον τον Ψαλμό, ονομάζεται έξι φορές Γιαχβέ. 

Εφόσον λοιπόν ο Υιός είναι Γιαχβέ, γιατί οι διάφοροι αιρετικοί όπως λόγου χάριν οι μάρτυρες του Ιεχωβά ισχυρίζονται ότι είναι κτίσμα; 
Μπορεί σύμφωνα με τα δεδομένα της Βίβλου να αποδοθεί σε κάποιο κτίσμα το όνομα το Τετραγράμματο;
Μπορεί να χαρακτηρισθεί ένα κτίσμα ως αναλλοίωτος και αιώνιος Θεός;σὺδὲὁαὐτὸς εἶ, καὶτὰἔτη σου οὐκἐκλείψουσιν; 
Μπορεί σε ένα κτίσμα να πει ο ευσεβής Ιουδαίοςκατ᾿ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆνἐθεμελίωσας, καὶἔργα τῶν χειρῶν σούεἰσιν οἱοὐρανοί;

Αυτό έλειπε τα κτίσματα να μετατραπούν σε κτίστη.... 

Όποιος με καθαρή καρδιά και καθαρό μυαλό μελετήσει τον 101^οΨαλμό και παράλληλα το πρώτο Κεφάλαιο της προς Εβραίους Επιστολής θα το δει ολοκάθαρο, ότι ο Υιός είναι Γιαχβέ, όπως είναι και ο Πατήρ, όπως και το Άγιον Πνεύμα. 
Καταλαβαίνετε τώρα πόσο μεγάλη βλασφημία είναι να κατατάσσουν οι αιρετικοί τον Υιό του Θεού στα κτίσματα ;;  Αν κάποιος προσφωνήσει ένα Στρατηγό, δεκανέα, είναι πράγμα απαράδεκτο.  Αν τον Αρχιστράτηγο τον θεωρήσει απλό στρατιώτη, αυτό είναι ακόμη πιο απαράδεκτο.  Αυτά όμως δεν μπορούν να συγκριθούν με το κακό που κάνουν οι αιρετικοί.
Τον αιώνιο Υιό του Θεού, τον Παντοδύναμο, τον Δημιουργό του Σύμπαντος,τον Γιαχβέ, τον κατεβάζουν στο επίπεδο των κτισμάτων !Συγκεκριμένα, στο επίπεδο των αγγέλων ! Τον κατατάσσουν στα όντα, που κάποτε βρίσκονταν στην ανυπαρξία !
Πιο μεγάλη βλασφημία από αυτή, δεν μπορεί να υπάρξει ! Εκείνον που είναι έξω από τα όρια του τόπου και του χρόνου, τον κάνουν κτίσμα, δηλαδή τον εγκλείουν στα δεσμά του τόπου και του χρόνου.

Μπορεί να ακούσουμε από τα χείλη των Ιεχωβιτών ‘'εμείς τον αγαπούμε τον Χριστό, είναι Κύριος μας, εκτελούμε τις εντολές του" αυτό μοιάζει με κωμικό.Φαντάσου κάποιος να κάνει τον Στρατηγό, δεκανέα, και να του λέει, ότι τον αγαπά, και τον σέβεται, και τον υπακούει...

Συνιστούμε στους ακροατές μας να μελετήσουν αργά και προσεκτικά τον 101^οψαλμό, και να εννοούν πίσω από τις λέξεις Γιαχβέ στο Εβραϊκό, Κύριος στην Ελληνική μετάφραση, το πρόσωπο του Υιού του Θεού. 
Κατ᾿ἀρχὰς σύ, Κύριε, τὴν γῆνἐθεμελίωσας, καὶἔργα τῶν χειρῶν σούεἰσιν οἱοὐρανοί· εσύ Υιέ του Θεού, στην αρχή, δημιούργησες τον κόσμο.
Υπάρχουν δισεκατομμύρια γαλαξίες που πλησιάζουν το τρισεκατομμύριο και ο κάθε ένας από αυτούς έχει δισεκατομμύρια άστρα, όλα αυτά εσύ τα δημιούργησες. 

Με τέτοιους διαλογισμούς νιώθουμε το μεγαλείο του Υιού του Θεού αυτό που οι αιρετικοί το απορρίπτουν.  Και δεν είναι μόνο ο Υιός του Θεού δημιουργός του Σύμπαντος, αλλά και Κυβερνήτης του,φέρων τε τὰπάντα τῷρήματι τῆς δυνάμεως αὐτοῦ. Και αυτή η φράσις ευρίσκεται στο πρώτο κεφάλαιο της προς Εβραίους Επιστολής, και σημαίνει, ο Υιός του Θεού βαστάζει, περιφέρει, και κυβερνά τα πάντα, με το παντοδύναμο πρόσταγμα Του. 

Όπως με ένα λόγο δημιούργησε τα πάντα, έτσι και με ένα λόγο τα διακυβερνά. Δεν πρόκειται για λόγο ανθρώπων, αγγέλων, κτισμάτων, αν ήταν τέτοιος λόγος δεν θα μπορούσε να διαθέτει παντοδυναμία και να κατευθύνει τα Σύμπαντα,φέρων τε τὰπάντα, αφού υπάρχει η λέξις πάντα, αντιλαμβανόμαστε ότι από το ένα μέρος έχουμε όλα τα δημιουργήματα, και από το άλλο, τον Δημιουργό τους και συντηρητή τους.

Αυτή είναι η Ορθόδοξος πίστις, αυτό είναι το ποτήρι με το καθαρό νερό, τα ποτήρια των αιρετικών έχουν θολό νερό.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ:http://panosrs.blogspot.com/2009_01_01_archive.htmlΟΠΟΥ ΚΑΙ ΜΠΟΡΕΙΤΕ ΝΑ ΑΚΟΥΣΕΤΕ ΚΑΙ ΤΗΝ ΟΜΙΛΙΑ ΤΟΥ ΜΑΚΑΡΙΣΤΟΥ ΓΕΡΟΝΤΑ

Read more:http://www.egolpion.net/101_psalmos.el.aspx#ixzz2jmvQJL8M

Η Αγιότητα του Χρυσοστόμου Σμύρνης

   

Η Αγιότητα του Χρυσοστόμου Σμύρνης

Του Πρωτοπρεσβύτερου Γεωργίου Δορμπαράκη

      Δεν πρόκειται να ασχοληθούμε με τις ενστάσεις που έχουν διατυπωθεί κατά της αγιότητος του εθνομάρτυρα και ιερομάρτυρα αγ. Χρυσοστόμου Σμύρνης. Ασφαλώς αυτοί που τις διατυπώνουν κάποιους λόγους επικαλούνται μέσα στην καλοπροαίρετη αναμφίβολα διάθεσή τους να διαφυλάξουν τον τρόπο που η Ορθόδοξη Εκκλησία μας διακηρύσσει την αγιότητα των εξαιρέτων μελών της. Για εμάς και για τους περισσοτέρους χριστιανούς, και μάλιστα τους έχοντες σχέση με τα αγιασμένα χώματα της Μικρασιατικής γης, δεν τίθεται τέτοιο θέμα. Για εμάς ο άγιος Χρυσόστομος αποτελεί σύμβολο αγάπης προς τον Θεό και χρέους προς την πατρίδα, δεδομένου μάλιστα ότι εκπροσωπεί όλους τους πεσόντες και αναιρεθέντες ποικιλοτρόπως κατά τη Μικρασιατική καταστροφή, κάτι που αποδεικνύεται περίτρανα από την ιδιαίτερη αγάπη που τρέφουν προς αυτόν όλοι οι Μικρασιάτες, έκφραση της οποίας αποτελούν τα διαρκώς πυκνούμενα γι' αυτόν βιβλία που εκδίδονται, τα ποιήματα που γράφονται, τα αφιερώματα που γίνονται κάθε χρόνο στη μνήμη του, οι προτομές που φιλοτεχνούνται σε περιοχές που υπάρχουν και ζουν Μικρασιάτες, οι ναοί που κτίζονται στη μνήμη του.

Κι είναι ευκαιρία, με το αφιέρωμα τούτο, να τονίσουμε για μια ακόμη φορά την αγιότητα του μαρτυρικού ιεράρχη, γιατί αποδεικνυόμενη αυτή ιδίως από τις τελευταίες στιγμές της ζωής του γίνεταιφάροςκαι οδοδείκτης για όλους μας, κληρικούς και λαϊκούς. Είναι όντως συγκλονιστικές οι περιγραφές του τέλους του κι είναι σα να διαβάζουμε και πάλι από το βιβλίο των Πράξεων των Αποστόλων τις τελευταίες στιγμές του πρωτομάρτυρα καιαρχιδιακόνου Στεφάνου. Τις περιγραφές αυτές κάνει όχι ένας απλός άνθρωπος, του οποίου ίσως μπορούμε να αμφισβητήσουμε την ακρίβεια των λόγων του, ούτε κι ένας ραψωδός που μεγεθύνει τα γεγονότα στην εξιστόρησή τους, αλλά ένας επιστήμονας, αυτόπτης συγκλονιστικού γεγονότος, ο ακαδημαϊκός καθηγητήςΓεώργιος Μυλωνάς, και μάλιστα σε ομιλία του επίσημη, στις 14 Δεκεμβρίου 1982, στην Ακαδημία Αθηνών. Παραθέτουμε αυτούσια τα τελευταία λόγια της ομιλίαςαυτής:

«Θα μου επιτρέψετε να τελειώσω την ομιλία μου με μία προσωπική μαρτυρία, που για πρώτη φορά εξομολογούμαι.» Κατά τις τελευταίες ημέρες του Σεπτεμβρίου 1922μία ομάδα φοιτητών του International College τηςΣμύρνης και εγώ βρεθήκαμε φυλακισμένοι σε απαίσιουπόγειο, σ' ένα από τα μπουντρούμια του Διοικητηρίου της Σμύρνης. Σ' αυτό ήταν ασφυκτικά στριμωγμένοι Έλληνες Χριστιανοί αιχμάλωτοι, μάλλον άνθρωποιπροωρισμένοι για θάνατο. Τις βραδυνές ώρες φύλακεςμ' επικεφαλής Τουρκοκρήτα παρελάμβανον θύματαπου ετυφεκίζοντο. Στις 5 το απόγευμα της τελευταίας ημέρας του θλιβερού Σεπτεμβρίου, ο Τουρκοκρήςεκείνος με διέταξε να τον ακολουθήσω στην αυλή.

«Είσαι δάσκαλος;» με ρωτά. «Αυτήν την τιμή είχα» του απαντώ. «Και οι άλλοι που ήσαν μαζί σου είναι φοιτητές;» - «Ναί», του λέγω. «Γρήγορα μάζεψέ τους καιφέρε τους εδώ». - «Ελάτε μαζί μου έξω», λέγω στους συντρόφους μου. «Φαίνεται ότι ήρθε η ώρα μας. Εμπρός με θάρρος».

Ποια ήταν η έκπληξή μας όταν ακούσαμε τον Τούρκο-Κρητικό να λέει: «Δεν θα σάς σκοτώσω, θα σάς σώσω. Απόψε θα θανατωθούν όλοι όσοι είναι στο μπουντρούμι, γιατί έφεραν και άλλους που δεν έχουμε χώρο να τους στοιβάξουμε. Θα σάς σώσω σήμερα, γιατί ελπίζω αυτό να με βοηθήσει να λησμονήσω μία τρομερή σκηνή που αντίκρυσαν τα μάτια μου, σκηνή στην οποία έλαβα μέρος».

Και συνέχισε «Παρακολούθησα το χάλασμα του Δεσπότη σας.Ήμουν μ' εκείνους που τον τύφλωσαν, που του ‘βγάζαν τα μάτια και αιμόφυρτο, τον έσυραν από τα γένεια και τα μαλλιά στα σοκάκια του Τουρκομαχαλά, τον ξυλοκοπούσαν, τον έβριζαν και τον πετσόκοβαν.Βαθειά εντύπωση μου έκανε και αξέχαστος παραμένει η στάση του. Στα μαρτύρια που τον υπέβαλαν δεν απήντα με φωνές, με παρακλήσεις, με κατάρες.

»Το πρόσωπό του το κατάχλωμο, το σκεπασμένο με το αίμα των ματιών του, το πρόσωπό του είχε εστραμμένο προς τον Ουρανό και διαρκώς κάτι ψιθύριζε που δεν ηκούετο πέρα από την περιοχή του. Ξέρεις εσύ, δάσκαλε, τι έλεγε;» - «Ναί ξέρω» του απήντησα. «Έλεγε: Πάτερ Άγιε, άφες αυτοίς, ου γαρ οίδασι τι ποιούσι». - «Δεν σε καταλαβαίνω, δάσκαλε, μά δεν πειράζει. Από καιρού σε καιρό, όταν μπορούσε, ύψωνε κάπως το δεξί του χέρι και ευλογούσε τους διώκτες του. Κάποιος πατριώτης μου αναγνωρίζει την χειρονομία της ευλογίας, μανιάζει, μανιάζει και με το τρομερό μαχαίρι του κόβει και τα δυο χέρια του Δεσπότη.Εκείνος σωριάστηκεστη ματωμένη γη με στεναγμό που φαινόταν ότι ήταν μάλλον στεναγμός ανακουφίσεως παρά πόνου. Τόσο τον λυπήθηκα τότε που με δυο σφαίρες στο κεφάλι τον αποτελείωσα. Αυτή είναι η ιστορία μου. Τώρα που σάς την είπα ελπίζω πως θα ησυχάσω. Γι' αυτό σάς χάρισα τη ζωή». «Και που τον έθαψαν;» ρώτησα με αγωνία. «Κανείς δεν ξέρει που έρριξαν το κομματιασμένο του κορμί»».

     Αυτή είναι η μαρτυρία ενός αυτόπτη μάρτυρα, που φανερώνει, όπως είπαμε, το μέγεθος της αγιότητας του μητροπολίτη Σμύρνης Χρυσοστόμου, αφού στην πίστη μας την ορθόδοξηεκείνο που αποτελεί αποδεικτικό μεγάλης αγιότητας είναι η αγάπη που απλώνεται και προς τον εχθρό.Και τίποτε να μην ξέραμε για τον άγιο Χρυσόστομο, και μύρια όσα να του έχουν καταλογιστεί, το τέλος του είναι εκείνο που φανερώνει την εσωτερική, της καρδιάς του, ποιότητα.Κι ο άγιος Χρυσόστομοςσαν τον Χριστό, σαν τον άγιο Στέφανο, σαν τους αποστόλους και όλους τους άγιους μάρτυρες ευλογεί τους διώκτες του και προσεύχεται γι' αυτούς.Μόνον όποιος διακατέχεται πλούσια από αυτό το πνεύμα του Χριστού ξέρουμε ότι ανήκει σ' Εκείνον και προεκτείνει την αγιότητα Εκείνου.«Τι έτι χρείαν έχομεν μαρτύρων;»

Δεν θέλουμε να μακρηγορήσουμε.Τα πράγματα μιλούν από μόνα τους. Ας επιτραπεί όμως ως κατακλείδα στη μικρή αυτή αναφορά να μεταφέρουμε ένα απόσπασμα από ένα ποίημα που έχει γραφεί ακριβώς για τον άγιο:

Στον άγιο Χρυσόστομο Σμύρνης

Ό,τι θεριά ‘νθρωπόμορφα * δε βλέπαν και δε νιώθαν,

το ‘δαν τα δέντρα, τα πουλιά * ο ήλιος και το χώμα:

τ' άγιο κορμί που κείτουνταν * ακρωτηριασμένο,

με πύριν' όμως την ψυχή * και με αγάπης χρώμα!

Τα χείλη του ψιθύριζαν * βαμμένα μέσ' στο αίμα,

- την ώρα που του ρολογιού * οι δείκτες σταματούσαν -

κείνο που πήρ' ο άνεμος * με δέος και με φόβο,

για να το φέρει όπου γης * και δάκρυα ξεσπούσαν.

«Πατέρα, τη συχώρηση * δώσ' τους, μη τους γδικιέσαι,

Γιατί δεν ξέρουνε κι αυτοί * σαν τότε οι εχθροί Σου»,

λέγαν τα χείλη τ' άγια * του Χρυσοστόμου Σμύρνης,

λίγο πριν φύγει του η ψυχή * σώμα ψυχή χωρίσουν!

Εσείστηκαν οι ουρανοί * απ' τη βαθειά αγάπη

κι ευθύς εφάνη ο Χριστός * που ‘σκυψε κεί σιμά του.

«Δούλε καλέ και αγαθέ, * μην τον φοβάσαι διόλου

όποιον σου παίρνει τη ζωή * μικρό τ' ανάστημά του»!

Κι έφυγε ο Χρυσόστομος * ο της θυσίας άγιος

Μά άφησε το σώμα του * τη γη μας να λιπαίνει.

Από ψηλά τώρα θωρεί * κι από την προτομή του

θυμίζοντας το χρέος μας *

(Περιοδικό Πειραϊκή Εκκλησία - Σεπτ.2009)

Read more:http://www.egolpion.net/agiotita_xrusostomou.el.aspx#ixzz2jmppxM2i

Η ΚΗΔΕΙΑ ΜΟΝΑΧΟΥ

Όταν επισυµβεί να κοιµηθεί ένα γεροντάκι ή οποιοσδήποτε µοναχός (συνήθως φθάνουν σε µεγάλη ηλικία, γιατί δεν κάνουν καταχρήσεις και τρώνε υγιεινές τροφές), δεν του κάνουν λουτρό, αλλά τον σφουγγίζουν µε χλιαρό νερό σταυροειδώς στο µέτωπο, το στήθος, τα χέρια, τα γόνατα και τα πόδια. Χωρίς να τον δει γυµνό ο µοναχός που θα τον ντύσει, τον αλλάζει, του φοράει κάλτσες καθαρές, εσώβρακο µακρύ, φανέλλα, το σχήµα, το πολυσταύρι, του σταυρώνει τα χέρια και τα δένει µε επίδεσµο. Του περνάει µετά ένα κοµποσχοινάκι σ' αυτό, του βάζει σκούφο και του σκεπάζει µε το κουκούλι, που του βάζει, το πρόσωπο σχηµατίζοντας σταυρό. Τον τοποθετεί στο σάγισµα (τρίχινο ή ψαθί), αφού τον περιζώσει µε το λουρί και του φορέσει καινούργια υποδήµατα. Μετά ρίχνει πάνω του το ράσο µε σχιστά τα µανίκια, που τα τοποθετεί διαγωνίως και το ράβει όλο, ώστε να περιλάβει µέσα όλο το λείψανο, µε µαύρη κλωστή. Με άσπρη κάνει τρεις σταυρούς στο κεφάλι, το στήθος και τα πόδια. Αν έχει κοιµηθεί στο Νοσοκοµείο ή το Γηροκοµείο, έρχεται ένας ιερέας και κάνει τρισάγιο. Αν ο ίδιος ο νεκρός είναι ιεροµόναχος, του βάζουν από πάνω ένα πετραχήλι. Αν είναι ηγούµενος δεν του σκεπάζουν το κεφάλι. Με ξύλινο φορείο (νεκροκράβατο) µεταφέρεται στο νάρθηκα. Όσον καιρό µένει εκεί, καίει λαµπάδα και αδελφοί εναλλάξ διαβάζουν το ψαλτήρι. Η νεκρώσιµη (εξοδιαστική) ακολουθία ιεροµονάχου ψάλλεται στο µέσο του καθολικού, ενώ απλού µοναχού στο µέσο της λιτής.

Κατά τη διάρκεια της ακολουθίας όλοι οι αδελφοί κρατούν αναµµένα κεριά. Πάνω στο στήθος του νεκρού υπάρχει η τρίµορφη εικόνα. Η ακολουθία είναι πολύ µεγαλύτερη από τη συνήθη.

Αµέσως µετά, ενώ ψέλνεται το Τρισάγιο, το λείψανο µεταφέρεται στο κοιµητήρι. Μπρος πηγαίνουν οι εκκλησιαστικοί κρατώντας φανάρια, ακολουθούν οι χοροί των ψαλτών, των ιερέων και των άλλων αδελφών και καθ' οδόν γίνονται στάσεις, για ν'αναπεµφθούν αιτήσεις. Αφού τοποθετηθεί το λείψανο χωρίς το σάγισµα στο µνήµα, ο ιερέας ρίχνει σταυροειδώς χώµα και λάδι απ' το καντήλι του Χριστού (στο Κοιµητήρι)… Μετά οι αδελφοί κάνουν κοµποσχοίνι 100άρι υπέρ αναπαύσεως… Ύστερα γίνεται το Τρισάγιο…και ο Ηγούµενος εκφωνεί λόγο εξαίροντας την αρετή και τους πνευµατικούς αγώνες του µοναχού που κοιµήθηκε.

Επί 40 µέρες οι αδελφοί του µοναστηριού κάνουν στον κανόνα τους κοµποσχοίνι "υπέρ αναπαύσεως" του αδελφού που κοιµήθηκε. Ο νεκρός µνηµονεύεται επί 40 µέρες µετά την ταφή του κατά τη µεγάλη είσοδο. Αν είναι Ηγούµενος, πολύ περισσότερο χρόνο. Αναγράφεται στα δίπτυχα (ο κάθε µοναχός που απήλθε) και µνηµονεύεται καθηµερινά στην προσκοµιδή κατά τη Θεία Λειτουργία (καθολικό, παρεκκλήσια).

Η ΜΟΝΑΧΙΚΗ ΜΥΗΣΗ

Ο µοναχός, όπως και κάθε πλάσµα, του Θεού γεννιέται και πεθαίνει. Όµως η γέννηση του µοναχού δεν ταυτίζεται µε τη βιολογική γέννηση, αλλά µε µια νέα ταυτότητα που αποκτά κατόπιν µακροχρόνιας και έντονης µύησης και δοκιµασίας. Τα θέσµια του Ορθόδοξου µοναχισµού και κατεξοχήν του Αγίου Όρους, προϋποθέτουν µια τέτοια πορεία.Ο υποψήφιος αρχικά εντάσσεται δοκιµαστικά σε µια αδελφότητα. Εκεί, υπό την καθοδήγηση του Γέροντα - Ηγουµένου, ακολουθεί ένα πρόγραµµα προσευχής και διακονίας και συνυφασµένης κατήχησης, που τηρείται για ένα χρόνο ή και περισσότερο. Ως δόκιµος, συνήθως ο υποψήφιος δε φέρει παρά µόνο "σκουφάκι", κατόπιν ευχής που του διαβάζεται.
Ύστερα από απόφαση του ηγουµενοσυµβουλίου ορίζεται η στιγµή της κουράς του υποψήφιου µοναχού. Την ιεροτελεστία θα τελέσει κάποιος ιεροµόναχος, ενώ ο ηγούµενος θα παραστέκεται στον προσερχόµενο µοναχό ως ανάδοχός του. Ο υποψήφιος, φορώντας συνήθως λευκές κάλτσες και λευκή φανέλλα, µετά την είσοδο του ευαγγελίου στη Θεία Λειτουργία, οδηγούµενος υπό του ηγουµένου, φέρεται από τη θύρα του ναού κάτω από τον πολυέλαιο. Εκεί, αφού βάλει µετάνοια προς τα τέσσερα σηµεία του ορίζοντα, προχωρεί και βάζει τρεις µετάνοιες στις εικόνες του Χριστού, της Θεοτόκου και του αγίου που τιµάται το Καθολικό. Έπειτα βάζει µετάνοια, παίρνει την ευχή του Ηγουµένου και στέκεται στα αριστερά του µε σταυρωµένα τα χέρια.
Μετά την ψαλµωδία των διατεταγµένων απολυτικίων, ο ιερέας κατηχεί τον µέλλοντα µοναχό διαβάζοντας την ευχή "Άνοιξον τα της καρδίας σου ώτα, Αδελφέ,…". Ακολουθούν ερωταποκρίσεις ανάµεσα στον ιερέα και τον υποψήφιο που βεβαιώνουν την εκούσια προσέλευσή του στη µοναχική πολιτεία. Σ' όσες ερωτήσεις απαντά θετικά ακούµε την ευλογηµένη απόκριση "Ναι, του Θεού συνεργούντος µοι, τίµιε Πάτερ". Αµέσως µετά τις ερωταποκρίσεις συνεχίζεται η κατήχηση υπό του ιερέως. Νέα στιχοµυθία έπεται. Μετά και το πέρας αυτής της στιχοµυθίας, ο ιερέας απευθύνει ευχή ζητώντας τη βοήθεια του Θεού για τον κειρόµενο µοναχό. Ακολουθεί η εκφώνηση του ονόµατος του µοναχού. Ο ιερέας τότε τρεις φορές θα δώσει στον κειρόµενο µοναχό το ψαλίδι της κουράς του και ο µοναχός άλλες τρεις αντίστοιχα θα αντιδώσει το ψαλίδι διαµέσου του Ηγουµένου στον ιερέα. Ο ιερέας κείρει την κόµη του γονυκλινή υποψήφιου στο όνοµα της Αγίας Τριάδος, ενώ οι χοροί ψάλλουν τρεις φορές το "Κύριε Ελέησον". Ο τυπικάρης (µοναχός υπεύθυνος για την τήρηση του τυπικού) στη συνέχεια φέρνει τα µοναχικά ενδύµατα από το Ιερό Βήµα και τα επιδίδει στον ιερέα. Αυτός, αφού τα ευλογήσει τα παραδίδει στον Ηγούµενο, ο οποίος και ντύνει το νέο µοναχό. Έτσι µε τη σειρά του φορά το ζωστικό, το αγγελικό σχήµα, το πολυσταύρι, τη ζώνη, το ράσο, τα υποδήµατα, το καλυµµαύχι, το κουκούλι και τέλος τον µανδύα. Συνεχίζεται η Θεία Λειτουργία ψαλλοµένου του "Όσοι εις Χριστόν εβαπτίσθητε..". Θα ακολουθήσουν τα αναγνώσµατα και ο ιερέας θα δώσει στο νέο µοναχό σταυρό, κοµποσχοίνι και λαµπάδα αναµµένη. Ο νέος µοναχός θα µεταλάβει πρώτος χωρίς να βγάλει το κουκούλι του. Αφού µοιραστεί το αντίδωρο, οι άλλοι µοναχοί µε τη σειρά πηγαίνουν στο νέο αδελφό που στέκεται σε στασίδι, ασπάζονται το σταυρό που κρατά και του εύχονται "καλό παράδεισο" ή άλλες αρµόζουσες ευχές. Ακολουθεί η τράπεζα, όπου ο νεοκαρείς µοναχός κάθεται πλησίον του ηγουµένου.
Τα µοναχικά ενδύµατα είναι µαύρα. Το µεγάλο σχήµα που µοιάζει µε πετραχήλι είναι µαύρο κεντηµένο µε κόκκινο ή άσπρες και χρωµατιστές κλωστές. Πάνω του αναπαρασταίνονται ο σταυρός του Κυρίου µε τη λόγχη και τον σπόγγο εκατέρωθεν και από κάτω µια νεκροκεφαλή. Αριστερά και δεξιά έχει σε συντοµογραφίες τις επιγραφές:
ΜΙΧΑΗΛ ΓΑΒΡΙΗΛ
ΙΗΣΟΥΣ ΧΡΙΣΤΟΣ ΝΙΚΑ
Τούτο το Σχήµα δαίµονες φρίτουσσι
Θεού θέα Θείον Θαύµα
Χριστός Χριστιανοίς χαράν χαρίζει
Φως Χριστού φαίνει πάσι
Τόπος Κρανίου Παράδεισος γέγονε Αδάµ

  

Η ΖΩΗ ΣΤΟ ΑΓΙΟ ΟΡΟΣ

Άγιον Όρος, η χερσόνησος του Άθω, το Περιβόλι της Παναγίας. Λέξεις ανυπότακτες σε ορισµούς, ωστόσο ενδεικτικές ενός τόπου και τρόπου ζωής.Το ταξίδι ενός προσκυνητή ή απλώς ενός περίεργου διαβάτη παίρνει διαστάσεις συχνά ανύποπτες, καθώς το απρόσµενα θεϊκό συναπαντάται στις απροσδιόριστες ατραπούς του Πνεύµατος, που µε ανεκλάλητους στεναγµούς επιθυµεί να µας γνωρίσει την αγάπη του Πατρός.
Το πλοιάριο σαλπάρει από την Ουρανούπολη, από την πλευρά του Σιγγιτικού και παραπλέει την όχθη της χερσονήσου. Αρσανάδες και µοναστήρια φαίνονται από την πλώρη. ∆οχειαρίου, Ξενοφώντος, Παντελεήµονος, Ξηροποτάµου αποβίβαση στη ∆άφνη. Ο εκεί χώρος είναι η πρώτη αίσθηση της ειρήνης του αναχωρητή και της βοής του κοσµικού, σε µια συµπλοκή κίνησης εισόδου και εξόδου.
Ο ταξιδιώτης επιλέγει τον τόπο µετάβασής του είτε διά ξηράς είτε διά θαλάσσης. Ο καθένας για τους δικούς του λόγους πλησιάζει την αθωνική πολιτεία, αναζητά κάτι διαφορετικό και αυτή του το προσφέρει. Στο διάβα του ο ξένος αρχίζει να αισθάνεται οικείος µε το απόµακρο και άγνωστο του τόπου και του τρόπου του βίου. Θα βρει φιλοξενία στο αρχονταρίκι (η αίθουσα υποδοχής και γενικότερα ο χώρος φιλοξενίας των προσκυνητών), θα ακούσει λόγο παρακλήσεως. Ο καφές µε το ρακί και το λουκούµι εδώ και χρόνια ξεκουράζουν τον προσκυνητή. Αισθάνεσαι ότι αυτή η προσφορά είναι µίµηµα της δωρεάς και θυσιαστικής αγάπης του Τριαδικού Θεού. Από την άλλη, η οµορφιά του φυσικού τοπίου, το πράσινο, το ερηµικό και βραχώδες, το γαλάζιο του ουρανού και της θάλασσας, συνδυάζονται αξιοθαύµαστα µε τα ακίνητα µνηµεία, που η ιστορία τους χάνεται πολλούς αιώνες πίσω. Μυστικοί ήχοι µας γυρίζουν στην εποχή του Φωκά και του Τσιµισκή, στις Σταυροφορίες, τη διαµάχη ενωτικών και ανθενωτικών, στους Καταλανούς και Σαρακηνούς πειρατές, στο ζυγό των Τούρκων. Μέσα σε αταλάντευτη ησυχία, ήχοι του παρελθόντος δένουν µε τη συνέχεια της λατρευτικής παράδοσης, του τυπικού, της Βυζαντινής ψαλµωδίας.
Ο τόπος, συστατικό της κτιστής µας ύπαρξης, εδώ αναδίνει κάτι ξεχωριστό. Από τα κελλιά στο ναό, από εκεί στην τράπεζα, έπειτα στα διακονήµατα, κάπου - κάπου και λίγη ξεκούραση της χοϊκής µας φύσης. Γεύεσαι την ποικιλία του περιβόλου µε τα υψωµένα τείχη, το στενόχωρο του κελλιού, τη µόνωση του ησυχαστηρίου, την τραχύτητα του σπηλαίου· από τη Μεγίστη Λαύρα στη Σιµωνόπετρα, στην Ξηροποτάµου, τη Νέα Σκήτη, το κελλί του µακαριστού Γέροντος Παϊσίου, µέχρι τα Κατουνάκια και τα Καυσοκαλύβια. Ο κάθε χώρος είναι ξεχωριστά χαριτωµένος. Όλα µαζί πάλι αφήνουν την ίδια ευφραντική οσµή, τα συγκροτεί η µία επιστήµη του µοναχισµού, η µία δύναµη του Αγίου Πνεύµατος. Η ποικιλία και η ελευθερία υπάρχει σε σχέση ενότητας. Η ενότητα και η οµοιοµορφία, εκεί, ελευθερώνει. Παρθενία, ακτηµοσύνη, υπακοή. Οι τρεις µοναχικές αρετές. Η µία υποστηρίζει την άλλη και σαν αρµοί δένουν ένα καλοφτιαγµένο κτίριο. Το Ιουλιανό ηµερολόγιο, η Βυζαντινή ώρα εφάπτονται στα ξεβαµµένα και φθαρµένα κτίρια, στις απαλές αποχρώσεις του καστανοκίτρινου και ερυθρόλευκου, του συνεσταλµένου πορφυρού.
Έρχεται η ώρα για τον εσπερινό, ακολουθεί τράπεζα µε λακωνικές κουβέντες, διδακτικές και θεοπρεπείς, µαζί και οι περισταλµένες φιγούρες των µοναχών και το λιτοδίαιτο γεύµα. Προτού χωνέψεις, το τάλαντο µας συνάζει για το απόδειπνο. Ακολουθεί η ανάπαυση ως προοίµιο της ενεργητικότητας της επόµενης ηµέρας. Λίγο µετά τα µεσάνυχτα, ο ηγούµενος, ο εκκλησιάρχης (µοναχός που φροντίζει για την ευπρέπεια του Καθολικού), οι ψάλτες, ο παπάς, ο διάκος, ο κανονάρχης (µοναχός που υπηχεί κατά φράσεις ένα τροπάριο πριν τη µουσική του εκτέλεση από τον ψάλτη) όλοι στη θέση τους. Οι κινήσεις απροσποίητες, µια ανέκφραστη δραµατουργία. Μετάνοιες, σταυροκοπήµατα, ασπασµός των εικόνων, των αγίων λειψάνων.
Όψεις µιας ζωής που µαζί µε άλλες αποτελούν την καθηµερινότητα του εκεί βίου. Η κοινότητα του βίου συντελεί αποτελεσµατικά στην κοινωνία της εν Χριστώ ζωής. Μια ποικιλοµορφία διακονηµάτων οικοδοµεί την πρακτική πλευρά της µοναχικής πολιτείας. Σαν ένα σώµα, ο µάγειρας, ο δοχειάρης (ο υπεύθυνος µοναχός για την αποθήκη τροφίµων της µονής), ο τραπεζάρης, ο βουρδουνάρης (µοναχός που φροντίζει τους σταύλους της µονής), ο κηπουρός συλλειτουργούν. Όµως, σ' ένα ζωντανό από το Πνεύµα οργανισµό, η καθηµερινότητα δεν είναι ρουτίνα που προκαλεί µονοτονία ή ανία. Απεναντίας, είναι αφορµή προσευχής, µετάνοιας, ταπείνωσης του φρονήµατος της σαρκός που ρέπει στην αυτονόµηση, ζητά την αυτοθέωση. Αυτό το φρόνηµα λησµονεί και πληγώνει την αγάπη του Θεού και Πατρός.
Ο µοναχός ως επίγειος άγγελος και ουράνιος άνθρωπος, επιλέγει τη σιγή από τη φλυαρία. Γνωρίζει από την αψευδή µαρτυρία των προγενεστέρων του ότι η σιωπή είναι η γλώσσα του µέλλοντος. Γνωρίζει, επίσης, ότι η ταπείνωση - δώρο και τούτο της χάρης του Θεού - είναι το ένδυµα της θεότητας. Τα µάτια της ψυχής του µοναχού έχουν στηλωθεί στο όραµα της βασιλείας του Θεού. Οι σχέσεις του µε το φυσικό κόσµο, τους ανθρώπους, δεν είναι δουλικές αλλά µεταποιηµένες από την άκτιστη χάρη του Θεού.
Το κοινό όραµα της βασιλείας του Θεού φανερώνει την οικουµενικότητα του Χριστιανισµού και της Ορθοδοξίας. Αλλόφυλλοι και αλλόγλωσσοι δεν είναι απειλή, αλλά εν Χριστώ αδελφοί, προσδοκούν την κοινή ανάσταση, αγωνίζονται σιωπηρά για τον ίδιο σκοπό. Ο τρόπος της ζωής του µοναχού γίνεται αισθητός ως µια θαυµαστή ανάκραση χαράς και λύπης. Ζήση φορτωµένη µε σταυρούς που βλέπει πέρα από το φθαρτό της ιστορίας, στην αθανασία της βασιλείας, στο ανέσπερο φως της αναστάσεως. Σ' αυτό το πλαίσιο ο πόνος και τα δάκρυα δεν είναι φορείς ψυχολογικής λύπης ή κακοµοιριάς, αλλά πνοή αρχοντιάς. Ο άνθρωπος, βιώνοντας καθηµερινά τη θεία λειτουργία, σε χρόνο αχνοφέγγοντος ηλίου, µαθαίνει να ζει µε απεριόριστες προοπτικές, µε το όραµα της εκκλησιοποίησης ολάκερου του κόσµου.
Η προσευχή, η νηστεία, οι εκούσιες στερήσεις, ρίχνουν τον άνθρωπο σ' έναν ορίζοντα που βρίσκεται ακόµη µπροστά µας, περιµένουµε να έλθει, του νεκρώνουν το ατοµικό θέληµα και έτσι µπορεί να προκόψει αληθινά προχωρώντας σε τόπο ολόφωτο, σε δίχως όρια απλοχωριά. Το σεµνό χαµόγελο, το αγέρωχο και ειρηνικό βλέµµα, η απορροφηµένη από το Πνεύµα του Θεού όψη, όλα γίνονται δείκτες µιας άλλης βιοτής, µήνυµα και µαρτυρία, εικόνα της µελλοντικής κατάστασης αυτού που πίστεψε και βαπτίστηκε σε τίποτε λιγότερο από τη ζωή της Αγίας Τριάδος. Η ακατάσκευη και απλή ζωή του ευαγγελίου είναι η ζωή του Χριστιανού· Ο µοναχός, είναι η εικαστικότερη και καλλιτεχνικότερη έκφρασή της.
Στο Άγιον Όρος µαθαίνει κανείς πως τα πάντα συλλειτουργούν δοξάζοντας τον Τριαδικό Θεό και την Κυρία Θεοτόκο. Εκεί, η ποικιλία των µορφών της µοναχικής ζωής, η πλούσια βλάστηση, η ετερότητα του κάθε µοναχού, το µέγεθος της ιστορικής κληρονοµιάς που φυλάγεται, όλα κατορθώνουν και συνυπάρχουν αρµονικά. Η ετερότητα και διαφορά δεν συνιστούν διαίρεση, φθορά και αποτυχία της ζωής ως κοινωνίας. Γι' αυτό µπορεί να έχεις µια βασιλική του 10ου αιώνα µε τοιχογραφίες του 14ου από τους µαΐστορες της Μακεδονικής σχολής και φορητές εικόνες του 16ου αιώνα από τους µαστόρους της Κρητικής σχολής και όλα να δενουν. Και αυτό γιατί λένε το ίδιο πράγµα, ακούµε την ίδια οµολογία.
Ο µοναχός γεννιέται µέσα από µια περίοδο σκληρής και ευλογηµένης δοκιµασίας. Φτάνει στην κουρά του και λαµβάνει το αγγελικό σχήµα. Και έτσι απλά µαυροντυµένος θα θαφτεί. Στο διακόνηµα - ή στο εργόχειρό του αν είναι ασκητής ή κελλιώτης - µόνος µε τον Θεό, προσεύχεται ακατάπαυστα. Έχει αποταχθεί, έχει λησµονήσει τον κόσµο και έχει λησµονηθεί από αυτόν. Αρκείται και χαίρεται µε το να υπάρχει στη µνήµη του Θεού. Γνωρίζει ότι η ανθρώπινη µνήµη είναι υπόθεση ψυχολογικών διαδικασιών µιας ανθρώπινης ικανότητας φευγαλέας και τελικά ανίκανης να τον στηρίξει στη ζωή, να απαθανατίσει την ύπαρξή του. Η µνήµη του Θεού αναδεικνύεται σε σταθερό έδαφος για την ανθρώπινη ύπαρξη, σε έναν αιώνα που σαλεύεται και φεύγει βιαστικά. Στον Άθω η προσευχή είναι ένας αδιάλειπτος αγώνας στο ναό, στον κήπο, στο διακόνηµα, στο φαγητό, ακόµη και στον ύπνο. Ο αγιορείτης µνηµονεύει τον Θεό ή µάλλον µνηµονεύεται απ' Αυτόν µε το να υπάρχει εν Χριστώ. Η αγρυπνία γίνεται το κατεξοχήν έργο του. Μαθαίνει να συνοµιλεί µε το Θεό, σιγά-σιγά γνωρίζει τα χούγια του, ψήνεται στη σχάρα της άσκησης και γίνεται αναλώσιµος ευαρεστώντας το Θεό, τους αγγέλους, τον Γέροντά του, καταπώς υποσχέθηκε. Ο µοναχός κρατάει το νου του στον άδη, αγγίζει την εσχατιά του σκότους της ύπαρξής του και µόλις το Πνεύµα του Θεού πνεύσει ως ειρήνη που µένει σ' όλα τα µέλη του σώµατος και τα µέρη της ψυχής του, τότε αυτό το ένα Πνεύµα, ως φως, οδηγεί την ισχνή, εύθραυστη ύπαρξή του σε προκοπή, µεγάλωµα, ανάβαση από δόξα σε δόξα.
Για όλο τον κόσµο, αλλά ιδιαίτερα για την Ελλάδα, σήµερα για µια ακόµη φορά ακούγεται σωστά ο στίχος του ποιητή: "Μνήµη του λαού µου σε λένε Πίνδο, και σε λένε Άθω" (Οδ. Ελύτης).

Μοναχική μύηση (Κουρά) Ο µοναχός, όπως και κάθε πλάσµα, του Θεού γεννιέται και πεθαίνει. Όµως η γέννηση του µοναχού δεν ταυτίζεται µε τη βιολογική γέννηση, αλλά... Ο Λειτουργικός Κύκλος µιας Ηµέρας Η νύχτα και ο έναστρος ουρανός κρατύνουν πάνω από τα κτίσµατα του µοναστηριού. Είναι ώρα προσευχής, εγρήγορσης και ανάτασης της ψυχής προς τις θείες διακοσµήσεις. Κηδεία Μοναχού Όταν επισυµβεί να κοιµηθεί ένα γεροντάκι ή οποιοσδήποτε µοναχός (συνήθως φθάνουν σε µεγάλη ηλικία, γιατί δεν κάνουν καταχρήσεις και τρώνε υγιεινές τροφές)...

Πρωτ. Νικόλαος Μανώλης, Η ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ "ΑΓΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ" και ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ!!!

Πρωτ. Νικόλαος Μανώλης, Η ΑΙΡΕΤΙΚΗ ΑΠΕΙΚΟΝΙΣΗ ΤΗΣ "ΑΓΙΑΣ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑΣ" και ο ΟΙΚΟΥΜΕΝΙΣΜΟΣ!!!

ΕΡΑ ΜΗΤΡΟΠΟΛΙΣ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ  

ΙΕΡΟΣ ΒΥΖΑΝΤΙΝΟΣ ΝΑΟΣ ΠΡΟΦΗΤΟΥ ΗΛΙΟΥ ΘΕΣΣΑΛΟΝΙΚΗΣ 

3ο ΜΑΘΗΜΑ 18-9-2013

Στο πνευματικό μας κέντρο (Ολυμπιάδος 53) κάθε Τετάρτη στις 7.30 μμ, πραγματοποιείται η σύναξη νέων (και μεγαλυτέρων). Αναλύουμε το Ευαγγέλιο της επομένης Κυριακής, καθώς επίσης σοβαρά θέματα της εκκλησιαστικής επικαιρότητας και της σύγχρονης προσωπικής, οικογενειακής και ενοριακής ζωής. 
Ομιλητής ο πρωτοπρεσβύτερος Νικόλαος Μανώλης. 

Κεντρικά σημεία του μαθήματος:1ον, Ήταν συζηγική η σχέση Παναγίας με Ιωσήφ;

2ον, Ποιά αιρετική ομολογία προβάλλεται στην κακόδοξη αυτή εικόνα; 

3ον, ΝΕΑ ΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ  βιβλίου πρόσφατα εκδοθέν,υπό του Μοναχού Σεραφείμ Ζήση,ο οποίος αντικρούει την ποιό πάνω κακόδοξη εικονογραφία με την Ορθόδοξη Πατερική θέση!

4ον,Ο Άγιος Ιουστίνος Πόποβιτς αποκαλύπτει τον Οικουμενιστή Πατριάρχη!!!

5ον,Υπηρετεί την Ορθόδοξη Εκκλησία ο Πατριάρχης;

6ον, Οικουμενισμός η σύγχρονη μάστιγα;

7ον,Ποία η στάση διαχρονικά του Οικουμενικού Πατριαρχείου για τον Οικουμενισμό; 

8ον,Ποιά η στάση  του νυν Οικουμενιστή Πατριάρχη μας;

9ον, Ήταν θύματα του αρχεκάκου όφεως οι άγιοι Πατέρες μας;

10ον, Δέν είναι  περίεργη η στάση του Οικουμενι(στή)κού Πατριάρχη μας για την Παναίρεση του Οικουμενισμού;

Είδηση-βόμβα: Ο Δήμος Θεσσαλονίκης, δώρησε στην ισραηλιτική κοινότητα το βρεφοκομείο «Άγιος Στυλιανός» αξίας 28 εκ. ευρώ!

Είδηση-βόμβα: Ο Δήμος Θεσσαλονίκης, δώρησε στην ισραηλιτική κοινότητα το βρεφοκομείο «Άγιος Στυλιανός» αξίας 28 εκ. ευρώ!

Με τη σύμφωνη γνώμη ΟΛΩΝ των παρατάξεων 

Φυσικὰ τὸ τεράστιο αὐτὸ κονδύλι θὰ ἐπιβαρύνει τοὺς δημότες τῆς πόλης...  

Μὲ τὴν ἀπελευθέρωση τῆς Θεσσαλονίκης, τὸ 1912, ἱδρύθηκε τὸ σωματεῖο «Ἅγιος Στυλιανός», ποὺ ἵδρυσε καὶ τὸ ὁμώνυμο βρεφοκομεῖο, ποὺ ἔκτοτε λειτουργεῖ διαρκῶς, παρέχοντας προστασία, στοργὴ καὶ ἐκπαίδευση σὲ ἔκθετα βρέφη. 
Ἡ ἵδρυσή του στηρίχτηκε σὲ κληροδότημα τοῦ Θεσσαλονικέως ὁμογενοῦς ἀπὸ τὴ Βενετία Ἀντωνίου Νινή. Τὸ βρεφοκομεῖο διοικεῖται ἀπὸ τὸ 1938 ἀπὸ τὸν Δῆμο Θεσσαλονίκης ὑπὸ τὴν ἐπωνυμία «Δημοτικὸ Βρεφοκομεῖο Θεσσαλονίκης Ἅγιος Στυλιανός». Κατὰ τὴ διάρκεια τῆς γερμανικῆς κατοχῆς, διατάχθηκε ἡ ἐγκατάστασή του σὲ κτήριο τῆς ἰσραηλιτικῆς κοινότητας καὶ συγκεκριμένα στὸ σχολεῖο «Καζές», ὅπου στεγάζεται μέχρι σήμερα. Τὸ ἐν λόγω δημοτικὸ σχολεῖο βρισκόταν κτισμένο σὲ ἕναν χῶρο περίπου 1 στρέμματος. Ἔκτοτε, μὲ τὸ πέρασμα τῶν χρόνων, στὸ χῶρο τοῦ βρεφοκομείου ὁ Δῆμος ἐνέταξε ὅμορες ἐκτάσεις, μὲ ἀποτέλεσμα σήμερα νὰ χρησιμοποιεῖ γιὰ τὶς ἀνάγκες τοῦ ἕναν χῶρο περίπου 14 στρεμμάτων, ποὺ βρίσκονται στὴν καρδιὰ τοῦ 5ου Δημοτικοῦ Διαμερίσματος καὶ θεωρεῖται ἕνα οἰκονομικὸ «φιλέτο» ποὺ ἀνοίγει τὴν ὄρεξη σὲ διάφορους ἐπίδοξους «ἐπενδυτές».

Ἐδῶ καὶ ἀρκετὰ χρόνια, ἡ ἰσραηλιτικὴ κοινότητα τῆς Θεσσαλονίκης προσπαθεῖ διὰ τῆς νομικῆς της ὑπηρεσίας νὰ οἰκειοποιηθεῖ ὅλη αὐτὴ τὴν ἔκταση, ἡ ὁποία ἰσχυρίζεται ὅτι τῆς ἀνήκει. Δὲν τόλμησε βεβαίως ποτὲ νὰ διεκδικήσει τὶς παράλογες ἀπαιτήσεις της σὲ δικαστικὲς αἴθουσες. Πάντοτε ἐκινεῖτο ἐκτὸς δικαστικῶν αἰθουσῶν, προσπαθώντας νὰ πείσει τὰ μέλη τῶν διαφόρων δημοτικῶν ἐπιτροπῶν τοῦ Δήμου (Κτηματολογίου κ.λπ.) νὰ εἰσηγηθοῦν θετικὰ καὶ νὰ.... φέρουν πρὸς ψήφιση τὴν ἀπαίτησή τους στὸ δημοτικὸ συμβούλιο. Ἡ προηγούμενη διοίκηση Παπαγεωργόπουλου, πρὸς τιμήν της δὲν ὑπέκυψε ποτὲ στὶς παράλογες ἀπαιτήσεις τῆς κοινότητας τῶν ἑβραίων τῆς Θεσσαλονίκης καί, στηριζόμενη καὶ στὶς σχετικὲς γνωμοδοτήσεις τῆς νομικῆς της ὑπηρεσίας (σύμφωνα μὲ τὶς ὁποῖες, ἡ κοινότητα, ἂν πήγαινε τὸ θέμα στὰ δικαστήρια, ἴσως κατάφερνε νὰ διεκδικήσει τὸ 1 στρέμμα στὸ ὁποῖο στεγαζόταν τὸ ἀρχικὸ κτίσμα), ἀρνεῖτο νὰ παραπέμψει τὸ θέμα στὸ δημοτικὸ συμβούλιο. 

Ὅλα αὐτά, βεβαίως, μέχρι τὴν ἀνάληψη τῆς διοίκησης τοῦ Δήμου ἀπὸ τὸν Γιάννη Μπουτάρη. Τότε, ξαφνικά, ἡ Νομικὴ Ὑπηρεσία τοῦ Δήμου ἄλλαξε γνώμη καὶ γνωμοδότησε ὅτι ὅλη ἡ ἔκταση τῶν 14 στρεμμάτων ἀνήκει στὴν ἰσραηλιτικὴ κοινότητα καὶ πρέπει νὰ τῆς ἀποδοθεῖ! Τὸ θέμα ἦρθε πρὸς ψήφιση στὸ δημοτικὸ συμβούλιο καί, ὢ τοῦ θαύματος!, τὸ ψήφισαν ΟΛΕΣ οἱ παρατάξεις (ὁ μόνος ποὺ μειοψήφισε, μὲ λευκὴ ψῆφο, ἦταν ὁ δημοτικὸς σύμβουλος τῆς παράταξης τοῦ κ. Γκιουλέκα, ὁ κ. Ἐρωτόκριτος Θεοτοκάτος). Σύμφωνα, λοιπόν, μὲ τὴν ἀπόφαση τοῦ Δ.Σ. τῆς Θεσσαλονίκης, ἡ ἔκταση τῶν 14 στρεμμάτων ἐκχωρεῖται στὴν ἰσραηλιτικὴ κοινότητα καὶ τὸ μόνο ποὺ μένει πιὰ εἶναι νὰ βρεθεῖ ἕνας ἐξωδικαστικὸς συμβιβασμὸς μεταξύ της κοινότητας καὶ τοῦ Δήμου, ὥστε νὰ ἀποζημιωθεῖ ἡ κοινότητα καὶ νὰ παραμείνει σὲ χρήση τοῦ Δήμου ὁ χῶρος γιὰ νὰ συνεχίσει νὰ λειτουργεῖ τὸ βρεφοκομεῖο! 

Σύμφωνα μὲ ἀνάλογες περιπτώσεις, ἡ ἀποζημίωση ἄλλων ἰδιοκτησιῶν ποὺ ἀπαλλοτριώθηκαν ἀπὸ τὸν Δῆμο στὴν περιοχὴ ἀνερχόταν περίπου στὰ 2.000 € ἀνὰ τετραγωνικὸ μέτρο, δηλαδὴ μιλᾶμε γιὰ ἕνα τεράστιο κονδύλι ὕψους περίπου 28.000.000 €, τὸ ὁποῖο θὰ βγεῖ ἀπὸ τὰ ταμεῖα τοῦ Δήμου ἐπιβαρύνοντας τοὺς δημότες τῆς πόλης. Προφανῶς κάπως ἔτσι ἐννοεῖ ὁ δήμαρχος, στὸν ἀπολογισμό του γιὰ τὸ 2012, τὴν ὀρθολογικὴ ἀξιοποίηση τῆς δημοτικῆς περιουσίας πρὸς ὄφελος τῶν δημοτῶν! 

Πρόκειται γιὰ μία ἥττα ποὺ δόθηκε ἀμαχητί, γιὰ ἕνα τεράστιο ἔγκλημα σὲ βάρος τῶν συμφερόντων τοῦ Δήμου, γιὰ τὸ ὁποῖο συνυπεύθυνη δὲν εἶναι μόνον ἡ διοίκηση τοῦ Μπουτάρη καὶ τῶν συνεργατῶν του, ἀλλὰ τὸ σύνολο τῶν δημοτικῶν συμβούλων ὅλων τῶν παρατάξεων, ποὺ δέχθηκαν νὰ ψηφίσουν αὐτὴν τὴν ἀπόφαση ντροπῆς γιὰ τὴν ἱστορία τοῦ Δήμου τῆς Θεσσαλονίκης. Εἶναι πραγματικὰ ἀπορίας ἄξιο, πῶς δὲν βρέθηκε μία ἔστω παράταξη νὰ ζητήσει τὴν ἀναβολὴ τῆς συζήτησης ἑνὸς τόσο σημαντικοῦ θέματος, ποὺ θὰ ζημιώσει σὲ τεράστιο βαθμὸ τὰ οἰκονομικά του Δήμου καὶ σίγουρα θὰ ἀποτελέσει προηγούμενο καὶ γιὰ ἄλλες παράλογες ἀπαιτήσεις, εἴτε τῆς ἰσραηλιτικῆς κοινότητας εἴτε ἄλλων ἐπίδοξων ἁρπάγων τῆς δημοτικῆς περιουσίας. 

Τὸ θέμα φυσικὰ δὲν κλείνει ἐδῶ. Μπορεῖ οἱ ἐκλεκτοὶ τῶν δημοτῶν τῆς Θεσσαλονίκης νὰ μὴ στάθηκαν στὸ ὕψος τους καὶ ἐνώπιον τῶν εὐθυνῶν τους, ἀλλὰ ἡ δημοτικὴ κίνηση πολιτῶν «Θεσσαλονίκη Πόλη Ἑλληνικὴ» δὲν πρόκειται νὰ μείνει ἀδρανής. Ἤδη οἱ νομικοὶ σύμβουλοί της κινοῦνται καὶ συλλέγουν τὰ ἀπαραίτητα στοιχεῖα, ὥστε νὰ λογοδοτήσουν ὅλοι αὐτοὶ ποὺ νομίζουν ὅτι ἡ δημοτικὴ περιουσία εἶναι τσιφλίκι τοῦ πατέρα τοὺς (ἂν καὶ ἂν ἦταν ἔτσι, μᾶλλον θὰ τὴ σέβονταν περισσότερο). Εἶναι βεβαίως χαρακτηριστικὴ ἡ προσπάθεια τῶν ὑπηρεσιῶν τοῦ Δήμου νὰ ἐμποδίσουν τὸ ἔργο τῶν νομικῶν συμβούλων τῆς παράταξής μας, ἀφοῦ ἀρνοῦνται μὲ διάφορες αἰτιάσεις νὰ μᾶς δώσουν ἀντίγραφο τῆς γνωμοδότησης τῆς Νομικῆς Ὑπηρεσίας τοῦ Δήμου καὶ μᾶς παραπέμπουν στὴν Πολεοδομία γιὰ νὰ προμηθευτοῦμε τοὺς τίτλους ἰδιοκτησίας, ποὺ «ἀποδεικνύουν» ὅτι ἡ ἐν λόγω ἔκταση ἀνήκει στὴν ἰσραηλιτικὴ κοινότητα. 

Τὸ ἀδυσώπητο ἐρώτημα ὅμως παραμένει: Τί εἶναι αὐτὸ ποῦ ἐμπόδισε τὴ διοίκηση Μπουτάρη νὰ ἀφήσει νὰ ὁδηγηθεῖ τὸ θέμα στὰ δικαστήρια ἐκ μέρους τῆς κοινότητας; Τὸ δικαστικὸ κόστος, μήπως; Δὲν ἀξίζει ἄραγε νὰ διατεθοῦν καὶ 2-3.000 € προκειμένου νὰ δοθεῖ μία μάχη γιὰ τὴν προάσπιση τῶν δικαιωμάτων τοῦ Δήμου ἐπὶ μίας ἐκτάσεως ἀξίας 28.000.000 €; Ποιοὶ ἦταν αὐτοὶ ποὺ κρύφτηκαν πίσω ἀπὸ μία γνωμοδότηση κάποιων νομικῶν συμβούλων καὶ χάρισαν αὐτὴ τὴν περιουσία σὲ τρίτους; Τὸ ποιοὶ εἶναι, βεβαίως, τὸ ξέρουμε πολὺ καλά. Αὐτὸ ποὺ δὲν ξέρουμε εἶναι ἂν ἔχουν ἀντιληφθεῖ τὸ μέγεθος τῶν (τουλάχιστον) πολιτικῶν εὐθυνῶν τους ποὺ ἐπισύρει πλέον ἡ ἀπόφασή τους... 

Γιάννης Κουριαννίδης - Ὑποψήφιος Δήμαρχος Θεσσαλονίκης, Ἐπικεφαλῆς Δημοτικῆς Κίνησης «Θεσσαλονίκη Πόλη Ἑλληνικὴ» 
ehttp://www.ethnikometopo.gr 
http://www.orthodoxia-ellhnismos.gr